Γράφει η Ματίνα Νικάκη
Φαινομενικά τίποτα δεν την προδίδει. Ένα απλό κορίτσι τότε, μία γυναίκα σήμερα.
Όλα μέσα της, εκεί, στο μέρος της καρδιάς, στο βάθος της ψυχής, στο ύψος της περηφάνιας της.
Ψυχή σπασμένη, αλλά ολόκληρη. Δεν της λεηλάτησαν, ούτε ένα θρυψαλο.
Μόνο απ’ τα μάτια της μπορείς να καταλάβεις, σ’ εκείνους τους ανίκητους μαγνήτες, ή θα παγιδευτείς ή θα χαθείς. Στους παραδείσους και στις κολάσεις της.
Σε όλο της το φως και στο κάθε της ρήγμα.
Εκεί που αν θέλει αυτή θα σε αφήσει να μπεις. Να βαδίσεις και να δεις πως είναι τελικά να ζεις, να νιώθεις, να καίγεσαι.
Να ξεχάσεις ότι μέχρι τώρα ήξερες.
Να γεννηθείς, τη στιγμή που θα την κοιτάξεις.
Σαν να μην ένιωσες ποτέ.
Σαν να μην αγάπησες ποτέ.
Σαν να μη σε κοίμισαν ποτέ.
Σαν να μη σε φρόντισαν ποτέ.
Σαν να μη φίλησες ποτέ.
Σαν να μην μπήκες, μέσα σε άλλο σώμα ποτέ.
Σαν να μην έχασες το μυαλό σου ποτέ.
Σαν να μη φοβήθηκες μη χάσεις ό,τι πιο πολύτιμο έχεις, ποτέ ξανά στη ζωή σου.
Δεν είναι η τύχη σου που θα σε πάρει απ’ το χέρι, να σε πάει εκεί που ανήκεις, σ’ αυτή. Τη μόνη, που μπορεί να κάψει κάθε εγκεφαλικό και όχι μόνο κύτταρο σου, αλλά η ικανότητα σου, να νιώσεις την κάθε συλλαβή που ξεχειλίζει, μέσα απ’ τις κόρες των ματιών της.
Το πείσμα σου, να εξερευνήσεις το κάστρο το δικό της.
Το περίσσιο θράσος σου να παλέψεις τα δαιμόνια που θα βρεις μέσα της.
Την αγάπη σου, που δίψαγε αιώνες.
Την πόνεσαν, την έσπασαν, αυτή όμως είναι εδώ, ολόκληρη. Πιο δυνατή από ποτέ. Μ’ όλη τη δύναμη της αυτή, να σε αγαπήσει όσο καμία άλλη.
Αρκεί να είσαι εκεί, να την κοιτάς μέσα στα θυμωμένα της μάτια. Να έχεις τη μαγκιά να είσαι άντρας!
Μην τις φοβάσαι τις σπασμένες ψυχές, σου λέω.
Είναι οι μόνες που μπορούν να σε λατρέψουν, με όλα τους τα σπασμένα κομμάτια.
