Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Το «για πάντα» δεν είναι υπόσχεση. Δεν είναι όρκος, ούτε σφραγίδα. Είναι εκείνη η στιγμή που νιώθεις αθάνατος, πριν καταλάβεις πως είσαι θνητός.
Είναι όταν πατάς το γκάζι λίγο παραπάνω, χωρίς να σκέφτεσαι αν το σώμα σου θα αντέξει το τίναγμα της ταχύτητας. Όταν κοιτάς κάποιον στα μάτια και δεν φοβάσαι να δείξεις ποιος είσαι. Όταν λες «σ’ αγαπάω» χωρίς να μετράς αν θα το ακούσεις πίσω.
Το «για πάντα» είναι εκείνο το φιλί που δεν σκέφτεσαι αν θα κρατήσει, εκείνο το άγγιγμα που δεν μετράς τα δευτερόλεπτα. Είναι η φλόγα που αρπάζει και σε καίει πριν προλάβεις να σκεφτείς αν έπρεπε να μπεις στη φωτιά.
Είναι το γέλιο που σκάει απότομα μέσα στη νύχτα, τόσο δυνατό που σκίζει τη σιωπή. Είναι τα πόδια σου να τρέχουν ξυπόλητα στην άσφαλτο, χωρίς να σε νοιάζει αν θα κοπείς. Είναι το «πάμε» που λες, χωρίς να ρωτάς «πού».
Είναι η στιγμή που πέφτεις στο κενό χωρίς αλεξίπτωτο.
Το «για πάντα» δεν έχει διάρκεια, δεν έχει ημερομηνία λήξης. Δεν το υπογράφεις, δεν το σφραγίζεις. Το ζεις. Το νιώθεις. Το πιάνεις με τα χέρια σου και το αφήνεις να σε παρασύρει, γιατί γι’ αυτό φτιάχτηκε.
Μερικοί το ψάχνουν σε λόγια. Σε όρκους. Σε υποσχέσεις που γράφονται και σβήνονται.
Μα το «για πάντα» δεν βρίσκεται εκεί. Βρίσκεται στις στιγμές που δεν κοιτάς το ρολόι. Στις στιγμές που δεν σε νοιάζει αν θα τελειώσει. Στις στιγμές που για μια φορά στη ζωή σου δεν φοβάσαι.
Και αυτές οι στιγμές, ακόμα κι αν κρατήσουν μόνο ένα δευτερόλεπτο, είναι ό,τι πιο κοντινό στο “για πάντα” θα αγγίξεις ποτέ.
