Γράφει η Νίκη Σταματοπούλου
Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο «σε διεκδικώ» και το «σε παρακαλάω». Μια γραμμή που πολλοί ξεχνούν ή επιλέγουν να αγνοήσουν. Γιατί, ξέρεις, το να διεκδικείς σημαίνει να δείχνεις πως θες κάτι – με πάθος, με δύναμη, με ειλικρίνεια. Το να παρακαλάς, όμως, είναι κάτι άλλο. Είναι να εκλιπαρείς, να χάνεις κομμάτια του εαυτού σου, να αφήνεις τον εγωισμό και την αξιοπρέπειά σου πίσω, μόνο και μόνο για να κρατήσεις κάποιον που ίσως δεν θέλει να μείνει.
Δεν είναι το ίδιο. Και δεν θα έπρεπε ποτέ να είναι το ίδιο.
Όταν διεκδικώ, σημαίνει ότι πιστεύω πως αξίζεις. Ότι θέλω να είμαι μέρος της ζωής σου και να σε κάνω μέρος της δικής μου. Δεν σημαίνει, όμως, ότι θα παρακαλέσω για αυτό. Δεν σημαίνει ότι θα θυσιάσω την αξιοπρέπειά μου ή θα ξεχάσω την αξία μου.
Αν πρέπει να παρακαλέσω, τότε η μάχη έχει ήδη χαθεί. Γιατί οι σχέσεις δεν χτίζονται πάνω σε εκκλήσεις. Χτίζονται πάνω σε ισότητα, αμοιβαιότητα, και έναν αμοιβαίο πόθο να είμαστε μαζί. Όταν το «σε θέλω» γίνεται «σε ικετεύω», τότε κάτι έχει ήδη σπάσει.
Μην μπερδεύεις, λοιπόν, αυτά τα δύο. Το «σε διεκδικώ» είναι μια δήλωση δύναμης. Το «σε παρακαλάω» είναι μια πράξη αδυναμίας. Και αν δεν μπορείς να δεις τη διαφορά, τότε ίσως να μην καταλαβαίνεις την ουσία της αγάπης.
Γιατί η αγάπη δεν είναι πόλεμος για να κερδηθεί. Είναι μια συμφωνία ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που θέλουν να είναι μαζί. Και αν πρέπει να παλέψω για να κρατήσω τη θέση μου στη ζωή σου, τότε δεν έχει αξία.
Θα σε διεκδικήσω γιατί πιστεύω σε εμάς. Αλλά δεν θα σε παρακαλέσω. Αν δεν μπορείς να δεις την αξία μου, τότε δεν θα σε πείσουν οι λέξεις μου. Και ξέρεις κάτι; Δεν χρειάζεται κιόλας.
