Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν έχασα ανθρώπους.
Μη μου λες «κρίμα», ούτε «κουράγιο». Δεν τους έχασα.
Τους είδα.
Κι αυτό είναι πολύ χειρότερο.
Τους είδα να σιωπούν όταν έπρεπε να φωνάξουν για μένα.
Να γελάνε, την ώρα που εγώ μάτωνα.
Να κάνουν τους ανήξερους, την ώρα που εγώ έψαχνα στα μάτια τους ένα “είμαι εδώ”.
Δεν τους έχασα. Δεν πέθαναν. Δεν έφυγαν.
Αποκαλύφθηκαν. Και αυτό, αγάπη μου, δεν έχει πισωγύρισμα.
Γιατί κάποιες φορές, δεν χρειάζεσαι εχθρούς.
Αρκούν οι φίλοι που κάνουν πως σε αγαπούν.
Αρκεί ένα βλέμμα που σε λυπάται και δεν σε σέβεται.
Ήμουν εκεί. Με όλο μου το είναι.
Με τις χαζές μου τις ελπίδες, με τα «δε θα με προδώσει αυτός», με τα «για μένα θα κάνει τη διαφορά».
Αλλά ξέρεις τι δεν υπολόγισα;
Ότι δεν έχουν όλοι ψυχή. Μερικοί έχουν απλώς ρόλους. Κι όταν τελειώσει η σκηνή σου, κατεβαίνουν χωρίς χειροκρότημα.
Δεν τους κατηγορώ.
Η αλήθεια, βλέπεις, θέλει κότσια.
Και προτιμούν την ασφάλεια του βολικού ψέματος.
Αποκαλύφθηκαν.
Όπως αποκαλύπτεται ένας λεκές στο φως.
Όπως βγαίνει η μούχλα όταν τραβήξεις την κουρτίνα.
Δεν πονάει που έφυγαν.
Πονάει που ποτέ δεν ήταν.
Αλλά τώρα, ξέρω.
Και δεν φοβάμαι πια να μείνω μόνη.
Γιατί η μοναξιά με αλήθεια,
είναι χίλιες φορές πιο ελαφριά
από την παρέα με ψέμα.
