Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Δεν ξέρω πώς γίνεται.
Δεν το έχω εξηγήσει ποτέ.
Αλλά όταν σε κρατάω στην αγκαλιά μου, όλα είναι σωστά.
Ο χρόνος σωπαίνει.
Το μυαλό ησυχάζει.
Και το σώμα δεν ψάχνει τίποτα άλλο.
Δεν υπάρχει βάρος, δεν υπάρχει αμφιβολία, δεν υπάρχει ερώτηση.
Εκεί μέσα, στην πιο απλή μας στιγμή, λύνονται όλα.
Όσα δεν λύσαμε με λόγια, όσα δεν φτάσαμε να πούμε, όσα μπερδεύονται όταν ανοίγουμε το στόμα — ξεμπλέκονται σιωπηλά όταν αγκαλιαζόμαστε.
Γιατί εκείνη τη στιγμή, δεν έχει «εγώ κι εσύ».
Είναι ένα.
Και το ένα δεν έχει σωστό ή λάθος. Έχει μόνο αλήθεια.
Δεν με νοιάζει τι έγινε πριν, ούτε τι θα γίνει μετά.
Δεν με νοιάζει αν έξω έχει θόρυβο, χάος, απόσταση ή σιωπή.
Μέσα σε αυτήν την αγκαλιά, όλα αποκτούν λόγο ύπαρξης.
Ακόμα κι εγώ.
Και ξέρεις τι σκέφτομαι κάθε φορά;
Πως αν υπάρχει ένα μέρος που θα ήθελα να ζω ξανά και ξανά, είναι εκεί.
Μαζί σου.
Χωρίς να λέμε τίποτα.
Χωρίς να φοβόμαστε τίποτα.
Απλώς εκεί.
Γιατί όταν σε κρατάω στην αγκαλιά μου, όλα είναι σωστά.
