Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Αλήθεια δεν το κατάλαβες ποτέ;
Νόμιζες πως ήσουν εσύ ο κυρίαρχος.
Πως το σενάριο γραφόταν από τα δικά σου χέρια.
Πως εκείνη ήταν ένα πιόνι στη σκακιέρα που εσύ έστρωσες.
Μα δεν κατάλαβες πως έπαιζες στο δικό της ταμπλό.
Εκείνη σε έστησε.
Εκείνη σε ανέβασε.
Εκείνη σε έντυσε με στέμμα από λέξεις που δεν σου άξιζαν.
Κι εσύ το φόρεσες με ύφος χλευαστικό, νομίζοντας πως η εξουσία ήταν δικιά σου.
Ξέχασες πως σε κάθε ανάταση, καραδοκεί και η πτώση.
Εκείνη σε έκανε βασιλιά, μόνο και μόνο για να σου θυμίσει πόσο θνητός ήσουν.
Σε πήγε εκεί που νόμιζες πως ανήκεις, με την ελπίδα πως θα καταλάβεις, μα εσύ, κατάφερες μόνο να ξεγελάς την ζωή, κουτοπόνηρα.
Βλέπεις, ήξερες πολλά.
Είχες μάθει να υπολογίζεις, να στρατηγείς, να χειραγωγείς.
Μα δεν έμαθες ποτέ το πιο βασικό.
Το πιο απλό και θεμελιώδες.
Ύβρις. Άτη. Νέμεσις. Τίσις.
Όποιος παίζει με ζωές, πληρώνει.
Όποιος τολμά να σηκώσει το βλέμμα αλαζονικά στον ήλιο, τυφλώνεται.
Δεν ήταν ποτέ δικό σου το παιχνίδι.
Εκείνη σου έδωσε την ευκαιρία ή να ζήσεις ή να παίξεις.
Έπαιξες…
Και η ζωή, σε καταδίκασε, χωρίς να ρίξει ούτε μία ματιά πίσω.
