Γράφει ο Θοδωρής Δουμάνης
Μας έμαθαν από μικρούς συγγνώμη να ζητάμε, είτε από ενοχές, στρατηγική ή κίνητρο, και πάντα με πρόσημο την απρόσκοπτη ευγένεια, δηλαδή την ασφάλεια μιας άλλης λέξης σε περίπτωση που αντιληφθεί κανείς την κάλπικη συγνώμη.
Ε λοιπόν χορτάσαμε από αυτές τις βεβηλωμένες σας συγνώμες και τα δήθεν συναισθήματα, την ναυλωμένης σας καρδιάς από μνησικακία.
Προτιμάμε πλέον τα κοφτά λόγια, εκείνα τα απλά, τα γνώριμα, που εκπνέουν ηρεμία, που δεν κρύβουν προβοκάτσια.
Μπορεί να μην έχουν το κάτι που κάνει τα μάτια να γυαλίζουν, αλλά σίγουρα δεν γεμίζουν το καλάθι μας με ελπίδες φρούδες.
