Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου
Μετά από έναν χωρισμό, έναν καυγά ή μια διαμάχη οι άνθρωποι έχουμε μάθει να μοιράζουμε ευθύνες. Μπαίνουμε πολύ εύκολα στον ρόλο του θύματος, του “καλού” της ιστορίας χωρίς καν να αναλογιστούμε τα δικά μας λάθη. Γινόμαστε δικαστές και βγάζουμε αποφάσεις. Όλοι το έχουμε κάνει, μηδενός εξαιρουμένου. Ο καθένας στο μυαλό του είναι το θύμα, αυτός που πληγώθηκε από τον άλλο και κατευθείαν ξεκινάει η επίθεση. Εσύ που έκανες το ένα και το άλλο.
Μην παρεξηγείτε αυτά τα λόγια. Ποτέ δεν είναι αληθινά. Είναι η άμυνα της ψυχής μας για να μην καταρρεύσει. Είναι η άμυνα του ανθρώπου για να μην δείξει πόσο πολύ πονάει, πόσο πολύ αγαπάει και πόσο πολύ πληγώθηκε.
Είναι ένα τείχος που υψώνουμε μπροστά μας για να μπούμε από πίσω του, κι έτσι να καταφέρουμε να πληγώσουμε κι εμείς τον άλλο, τόσο όσο μας πλήγωσε κι εκείνος. Δεν γίνεται όμως με σκοπό ή ηθελημένα.
Έκανε όμως κανείς μας τον κόπο να μπει στην θέση του ‘’θύτη’’. Μπόρεσε κανείς να δει πραγματικά τα λάθη του απαλλαγμένος από κάθε συναίσθημα;
Όχι, γιατί ήταν πολύ πιο εύκολο να κατηγορήσουμε τον άνθρωπο απέναντι μας. Τον άνθρωπο που τόσο καιρό λέγαμε πως νοιαζόμαστε, πως αγαπάμε, πως είναι ο άνθρωπος μας. Μα τώρα; Τώρα έγινε ο κακός.
Αντί λοιπόν να κάνουμε τους δικαστές ας κάνουμε τον κόπο να δούμε εμάς.
Μόνο εμάς. Να δούμε που σφάλαμε, χωρίς να πούμε “ναι αλλά κι εκείνος έκανε αυτό”. Να δούμε πραγματικά τα λάθη μας και πιστέψτε με, το αποτέλεσμα είναι σοκαριστικό. Όταν μπορέσεις κι εσύ να δεις τι έκανες, πόσο πόνεσες αυτόν τον άνθρωπο ίσως τότε να καταλάβεις την συμπεριφορά του.
Δεν λέω να δώσουμε λευκό χαρτί αλλά στην τελική δεν είμαστε θεοί για να μοιράζουμε αμαρτίες ή να δίνουμε άφεση σε αυτές. Είμαστε άνθρωποι. Την επόμενη φορά λοιπόν που με περισσή ευκολία θα πας να κατηγορήσεις κάποιον. Απομονώσου για λίγο.
Με καθαρό μυαλό χωρίς να θολώνει την κρίση σου το συναίσθημα και ο πόνος. Άσε ότι σε πονάει να βγει. Κλάψε, φώναξε σπάσε κάτι αν θέλεις. Μην το κρατάς , γιατί ο πόνος γίνεται τα πιο αιχμηρά λόγια. Λόγια που πληγώνουν κι αφήνουν πληγές που δύσκολα επουλώνονται.
Μπορεί να σου πάρει ώρες, μέρες, εβδομάδες. Δες με καθαρό μυαλό και τις δυο πλευρές. Πάρε τον χρόνο σου και μόνο τότε μίλησε. Το ξέρω είναι δύσκολο μέσα στην δίνη των συναισθημάτων σου, να σκεφτείς καθαρά μα είναι ο μοναδικός τρόπος. Όταν θα βρεις λοιπόν που έσφαλες ζήτησε συγγνώμη.
Μια συγγνώμη καθαρή. Μια συγγνώμη που για την ψυχή σου θα είναι λύτρωση. Μπορεί ο αποδέκτης της να μην σου πει τίποτα, να μην σου μιλήσει, ακόμα και να μην την δεχτεί. Μα δεν πειράζει. Εσύ έχεις πλέον ωριμάσει μέσα σου, έδειξες μεταμέλεια. Το πως θα το διαχειριστεί ο άλλος είναι δικό του κομμάτι και δεν σε αφορά.
Λάθη κάνουμε όλοι γιατί είμαστε άνθρωποι. Η μαγκιά είναι τα αναγνωρίζουμε. Όπως μου είχε πει κάποιος άνθρωπος κάποτε «Κακοί είμαστε όλοι, ανάλογα ποιος λέει την ιστορία.» Τότε δεν το έβλεπα μα τώρα καταλαβαίνω πόσο δίκιο είχε.
