Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής.
Κουράστηκα ακούς;
Κουράστηκα να παλεύω για δύο,
κουράστηκα να αγαπάω για δύο,
κουράστηκα να πιστεύω για δύο..
Κουράστηκα ν’ανεβαίνω μόνος μου ανηφοριές,
να τρέχω δρόμους,
να τρέχω εγώ για δύο,
κ-ο-υ-ρ-ά-σ-τ-η-κ-α.
Δεν είναι που δεν θέλω.
Δεν είναι που το κάνω μίζερα γιατί έτσι πρέπει.
Δεν είναι τα “πρέπει”, είναι κουρασμένη η ψυχή μου.
Είναι ράκος. Κατάλαβέ το. Παλεύει να σταθεί όρθια.
Δεν θα γυρίσω, ακούς;
Αυτή τη φορά δεν θα γυρίσω.
Μη με περιμένεις.
Μη θρέφεις άδικα το εγώ σου.
Μη το ταΐζεις με ψέματα.
Μη χρίζεις την καρδιά μου δεδομένη.
Σκύλιασε η καρδιά μου,
ουρλιάζει για ελευθερία.
Δεν πείσμωσε, ούτε επαναστάτρια έγινε εν μια νυκτί.
Ούτε πείσμα είναι, ούτε εγωισμός.
Κουράστηκα όμως.. Αλήθεια κουράστηκα.
Πάντοτε έβρισκα τη δύναμη να σηκωθώ,
να σ’αγαπήσω πάλι. Ξανά και ξανά.
Πάντοτε έβρισκα το μονοπάτι μου.
Κάθε φορά που με σκορπούσαν τα λόγια σου,
μάζευα τα κομμάτια μου κι επέστρεφα.
Κάθε φορά που μ’έδιωχναν οι πράξεις σου,
λύγιζα την αξιοπρέπειά μου, της έριχνα μια ξεγυρισμένη σφαλιάρα
κι ερχόμουν πίσω σε σένα.
Νύχτες ολόκληρες κυλούσα στα σεντόνια,
έσφιγγα τα δόντια να μην ακούσεις του λυγμούς.
Έθαβα τα νύχια μου στο μαξιλάρι για να μη γδάρω το πετσί μου.
Έθαβα εμένα για να μας σώσω. Και το έκανα πολλές φορές.
Έμενα, ακούς; Γιατί όσοι αγαπάνε, μένουν.
Όχι τώρα όμως. Όχι πια..
Τώρα φεύγω. Κ-ο-υ-ρ-ά-σ-τ-η-κ-α.
