Γράφει η Νίκη Σταματοπούλου
Κορίτσια, αρκετά. Το παρακάναμε. Τον κλάψαμε, τον ξανακλάψαμε, και όταν τελειώσαμε με το κλάμα, πιάσαμε τις κατηγορίες. Τις αναλύσεις, τα «γιατί» και τα «αν». Ποιος έφταιγε, ποιος δεν έφταιγε, τι θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Και όταν κουραστήκαμε κι από αυτό, ξανά πίσω στο κλάμα.
Αλλά ξέρετε κάτι; Ξύπνησα σήμερα το πρωί με μια σκέψη. Τι κάνω; Τι κάνουμε; Γιατί έχουμε κολλήσει σε έναν κύκλο που δεν οδηγεί πουθενά; Λέω, λοιπόν, να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Να κλείσουμε το κεφάλαιο «κλάμα» και να ανοίξουμε ένα καινούριο. Να ξεκινήσουμε να ζούμε.
Γιατί, σκεφτείτε το λίγο… Πόσο καιρό έχουμε αφήσει την καρδιά μας κλειδωμένη; Την έχουμε ασφαλίσει, την έχουμε καταχωνιάσει, και μετά απορούμε γιατί δεν έρχεται κανείς να την πλησιάσει. Πώς να το κάνει; Δεν αφήνουμε χώρο. Έχουμε γίνει, χωρίς να το καταλάβουμε, άμυνες με πόδια.
Δεν λέω πως δεν πόνεσε. Δεν λέω πως δεν ήταν άδικο, βαρύ, ή δύσκολο. Όλα ήταν. Αλλά φτάνει. Τον κλάψαμε αρκετά. Ήρθε η ώρα να αλλάξουμε σελίδα. Να πάρουμε τον πόνο, να τον κάνουμε αστείο, να γελάσουμε με τα παράλογα, με τις υπερβολές, με τον ίδιο μας τον εαυτό.
Γιατί; Επειδή το κλάμα δεν μας πήγε πουθενά. Κάθε δάκρυ που ρίχνουμε είναι σαν να ρίχνουμε κι άλλο νερό σε έναν βάλτο. Μας κρατάει ακίνητες. Και ξέρετε κάτι; Η ζωή δεν περιμένει. Δεν κάνει παύση. Προχωράει, είτε μαζί της είτε χωρίς.
Ας τη ζήσουμε, λοιπόν. Όχι τέλεια, ούτε χωρίς λάθη. Αλλά αληθινά. Γιατί η αλήθεια είναι πως είμαστε ακόμα εδώ. Ξυπνήσαμε σήμερα. Κι αυτό, από μόνο του, είναι δώρο. Πόσοι άνθρωποι δεν είχαν αυτή την ευκαιρία σήμερα;
Κι αν νιώθετε ακόμα αυτό το κενό, αν σας τρώει η σκέψη πως δεν ξυπνάτε δίπλα σε αυτόν που θέλατε, θυμηθείτε: Ξυπνάτε. Έχετε ακόμα επιλογές. Μπορείτε να πάρετε τη ζωή σας στα χέρια σας.
Δεν λέω να ξεχάσετε. Ποιος μπορεί, άλλωστε; Οι αναμνήσεις μένουν. Αλλά δεν χρειάζεται να σας κρατάνε πίσω. Δεν χρειάζεται να σας κλείνουν. Κάθε μέρα είναι μια ευκαιρία να γεμίσετε τη ζωή σας με κάτι νέο, κάτι που να σας κάνει να χαμογελάτε ξανά.
Γελάστε. Όχι επειδή είναι όλα τέλεια, αλλά επειδή έτσι στεγνώνουν οι πληγές. Και όταν στεγνώσουν, όταν καθαρίσει ο ορίζοντας, αρχίζετε να βλέπετε πιο καθαρά. Και ξαφνικά, οι επιλογές είναι μπροστά σας.
Αφήστε το κλάμα. Αφήστε τα «γιατί» και τα «αν». Ζήστε. Ζήστε με ό,τι έχετε, με ό,τι μπορείτε, με ό,τι σας κάνει χαρούμενες. Και ξέρετε τι γίνεται όταν ζείτε; Όταν γελάτε; Η ζωή αρχίζει να σας χαμογελάει πίσω. Ίσως όχι όπως την είχατε φανταστεί. Ίσως με έναν τρόπο που δεν περιμένατε.
Αλλά, κορίτσια, αυτό δεν είναι το νόημα; Να ανοίγουμε τα μάτια μας, να ανοίγουμε την καρδιά μας και να ζούμε; Γιατί, στο τέλος της ημέρας, αυτό που πραγματικά αξίζει δεν είναι ποιος έμεινε ή ποιος έφυγε. Είναι το πώς ζήσαμε όσο είχαμε την ευκαιρία.
Οπότε, πάμε; Όχι άλλη μοιρολατρία. Όχι άλλες μέρες χαμένες σε δάκρυα. Αν είναι να ζήσουμε, ας το κάνουμε όπως πρέπει. Με χαρά, με τρέλα, με γέλιο. Και, ποιος ξέρει; Ίσως, όταν σταματήσουμε να τον κλαίμε, να μην μας νοιάζει πια αν θα γυρίσει. Γιατί θα έχουμε ήδη βρει όλα όσα αξίζουν εκεί έξω.
