Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν είναι η λέξη. Είναι αυτό που σημαίνει. Μια «καληνύχτα» δεν είναι απλώς ένας τρόπος να κλείσεις τη μέρα σου. Είναι ένα «σε σκέφτομαι», ένα «είμαι εδώ, ακόμα κι αν δεν μιλάμε». Και απόψε, δεν την είπες.
Ξέρω, ίσως να ήταν μια δύσκολη μέρα. Ίσως να σε πήρε ο ύπνος, ίσως απλώς να μη σου πέρασε από το μυαλό. Μικρό πράγμα, θα πεις. Ίσως να έχεις δίκιο. Αλλά να, για μένα η καληνύχτα δεν είναι τυπικότητα. Είναι το τελευταίο πράγμα που θέλω να ακούσω πριν χαθώ στη σιωπή της νύχτας. Είναι ο τρόπος σου να μου πεις «είμαι μαζί σου» ακόμα κι αν είμαστε μακριά.
Ξέρεις τι σκέφτηκα; Πόσο εύκολα θεωρούμε κάποια πράγματα δεδομένα. Πόσο συχνά αφήνουμε τις μέρες να περνούν χωρίς να πούμε αυτά τα μικρά που κάνουν τη διαφορά. Και μετά, όταν αρχίζουν να λείπουν, ξαφνικά νιώθουμε το κενό τους.
Μην παρεξηγηθείς. Δεν περιμένω ρομαντικές εξάρσεις κάθε μέρα. Αλλά η καληνύχτα; Είναι σαν μια μικρή υπόσχεση. Όχι μεγάλα λόγια, όχι υπερβολές. Μόνο μια απλή κίνηση που μου λέει πως δεν είμαι απλώς σκέψη στο πίσω μέρος του μυαλού σου. Πως είμαι παρούσα.
Απόψε, έμεινα να κοιτάζω το τηλέφωνο. Όχι για να το πιάσω πρώτη. Όχι επειδή δεν έχω υπερηφάνεια. Αλλά επειδή, για ένα δευτερόλεπτο, ήθελα να ακούσω τη φωνή σου να μου λέει εκείνη τη μικρή λέξη που κάνει όλη τη διαφορά.
Δεν πειράζει. Καληνύχτα από μένα. Αλλά να θυμάσαι κάτι: αυτά τα μικρά «τίποτα» είναι που κρατούν τα πάντα στη ζωή. Και απόψε, το «τίποτα» σου έγινε το κάτι που μου έλειψε.
