Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μάθαμε να μιλάμε για τους ανθρώπους, όχι στους ανθρώπους. Να πιάνουμε στο στόμα μας τις ζωές τους λες και μας ανήκουν. Να κρίνουμε τις επιλογές τους σαν να ξέραμε καλύτερα, να αναλύουμε κάθε τους βήμα, να αποφασίζουμε εμείς αν «έπραξαν σωστά» ή «έκαναν λάθος».
Κι όταν τελειώσουμε την κριτική, βάζουμε και λίγο από τη φαντασία μας για να κλείσει πιο ωραία το αφήγημα. Όχι όπως είναι, αλλά όπως βολεύει εμάς. Κι όμως, πόσο πιο απλό θα ήταν να αφήσουμε τα «για» και να περάσουμε στα «σε».
Αν σου λείπει κάποιος, γιατί να το συζητάς με τρίτους αντί να το πεις στον ίδιο; Αν καίγεσαι μέσα σου, σήκωσε το τηλέφωνο. Μην χάνεις χρόνο σε υποθέσεις, μην πνίγεσαι σε «άκουσα πως», μην χτίζεις θεωρίες με βάση σιωπές. Ένα «μου λείπεις» είναι πιο τίμιο απ’ όλα τα κουτσομπολιά του κόσμου.
Κι αν νιώθεις ότι χαθήκατε, δεν χρειάζεται GPS ούτε έρευνα στα πέριξ. Χρειάζεται ένας καφές. Ένα τραπέζι. Δύο καρέκλες. Και αλήθεια. Να μιλήσετε, όχι με προσεκτικά γραμμένα λόγια αλλά με το θάρρος του τώρα. Να ακουστεί το «σε πλήγωσα». Να ειπωθεί το «με πίκρανες». Να φανεί το «σε νοιάζομαι ακόμα».
Ό,τι κι αν προκύψει, θα είναι αληθινό. Και η αλήθεια, ακόμα κι αν πονάει, είναι πάντα πιο ελαφριά από τον θόρυβο των υποθέσεων. Αντί όμως γι’ αυτό, γεμίζουμε τον αέρα με θόρυβο. Μιλάμε χωρίς να λέμε τίποτα. Στήνουμε σκηνικά κουτσομπολιού, αναλύουμε συμπεριφορές, ερμηνεύουμε σιωπές.
Όλα γύρω γύρω, ποτέ στο κέντρο. Γιατί το κέντρο είναι επικίνδυνο: εκεί κρύβεται το κενό μας. Κι αν το αγγίξουμε, θα χρειαστεί να το αντικρίσουμε. Και το αποφεύγουμε. Έτσι καταλήγουμε κοινωνία που ξέρει να σχολιάζει τα πάντα, αλλά ξεχνάει να πει τα βασικά. Να πει «συγγνώμη». Να πει «μου λείπεις». Να πει «θέλω να σε δω».
Μια κοινωνία που επενδύει σε θόρυβο, για να μη χρειαστεί να παραδεχτεί σιωπή. Μάθαμε να μιλάμε για τους ανθρώπους. Καιρός να μάθουμε να μιλάμε στους ανθρώπους. Χωρίς GPS, χωρίς σενάρια, χωρίς παραμορφωτικούς καθρέφτες. Με καθαρή φωνή, με λίγο θάρρος και με περισσότερη αλήθεια.
