Γράφει ο Γιώργος Λυμπερόπουλος
Μια σκάρτη παρτίδα σε επανάληψη. Έτσι καταντούν οι σχέσεις όταν δεν υπάρχει αλήθεια, όταν παίζεις με μισά χαρτιά και νομίζεις πως θα κερδίσεις την παρτίδα με μπλόφες. Μόνο που η ζωή δεν συγχωρεί τις μπλόφες. Αργά ή γρήγορα, το χαρτί που κρύβεις στο μανίκι αποκαλύπτεται.
Όταν ξαναπαίζεις το ίδιο παιχνίδι με τους ίδιους κανόνες, ξέρεις από πριν το αποτέλεσμα. Στο τέλος, ο ένας φεύγει πληγωμένος κι ο άλλος μένει να μετράει «νίκες» που δεν είχαν ποτέ αξία. Γιατί τι να την κάνεις τη νίκη, όταν στο τραπέζι δεν υπάρχει άνθρωπος, παρά μόνο μια συνήθεια που σέρνεται;
Ο έρωτας δεν είναι τυχερό παιχνίδι. Δεν παίζεται με πιθανότητες, ούτε με ρίσκα που παίρνεις μόνο για να κρατήσεις την αδρεναλίνη σου ζωντανή. Ο έρωτας θέλει θάρρος, θέλει ξεκάθαρα χαρτιά πάνω στο τραπέζι, θέλει να ξέρεις ότι αυτός που κάθεται απέναντί σου δεν είναι αντίπαλος αλλά συμπαίκτης. Αν τον βλέπεις σαν εχθρό, η παρτίδα είναι ήδη χαμένη.
Μα ο άνθρωπος έχει την κακή συνήθεια να επιστρέφει στις ίδιες παρτίδες. Σαν να ελπίζει ότι το τέλος θα αλλάξει μόνο και μόνο επειδή το εύχεται. Επαναλαμβάνει λάθη, φορτώνει ξανά τις ίδιες ψευδαισθήσεις, μοιράζει την τράπουλα σαν να μην ξέρει ότι η παρτίδα είναι σημαδεμένη. Και μετά απορεί γιατί η ιστορία γράφεται ξανά από την αρχή.
Η αλήθεια είναι μία, οι σκάρτες παρτίδες δεν σώζονται. Μπορείς να προσπαθήσεις, να δικαιολογήσεις, να αναβάλεις το αναπόφευκτο, αλλά το τέλος θα είναι πάντα το ίδιο. Γιατί η επανάληψη φθείρει. Φθείρει τα συναισθήματα, τις υπομονές, τη θέληση να πιστέψεις ξανά.
Η μόνη κίνηση που μετράει είναι να σηκωθείς από το τραπέζι. Να αφήσεις πίσω τα σημαδεμένα χαρτιά και να μάθεις να παίζεις αλλιώς. Να μη δέχεσαι παρτίδες που σε μικραίνουν. Να ψάχνεις εκείνον που θα παίξει μαζί σου τίμια, χωρίς μπλόφες, χωρίς εγωισμούς, χωρίς «σκάρτα» χαρτιά.
Γιατί στη ζωή δεν μετράει πόσες φορές θα ξαναπαίξεις το ίδιο παιχνίδι, αλλά πότε θα μάθεις να μην το παίζεις καθόλου.
