Γράφει η Δανάη Χριστοδούλου
Λίγο φλερτ χωρίς σκέψη…
Όχι για να αποδείξω κάτι. Όχι για να σε κερδίσω. Μόνο για να νιώσω εκείνη τη μικρή σπίθα που ανάβει χωρίς πρόγραμμα, χωρίς σκοπό, χωρίς βάρος.
Μου έλειψε αυτό.
Το να κοιτάω και να μην σκέφτομαι τι σημαίνει. Το να χαμογελάω χωρίς να το αναλύω. Να αφήνω μια λέξη να φύγει από τα χείλη μου χωρίς να την μετρήσω πριν. Να παίξω λίγο με τη στιγμή, χωρίς να την φορτώσω με “μετά”.
Γιατί κάπου στη διαδρομή, το κάναμε δύσκολο.
Βάλαμε κανόνες, προσδοκίες, σενάρια. Μάθαμε να φιλτράρουμε ακόμα και το αυθόρμητο. Να κρατάμε πίσω το βλέμμα, να χαμηλώνουμε τον τόνο, να μην δίνουμε “παραπάνω” για να μην εκτεθούμε.
Και χάθηκε το παιχνίδι.
Εκείνο το ελαφρύ, το ανεπιτήδευτο, το λίγο επικίνδυνο που σε κάνει να γελάς χωρίς λόγο. Που σε φέρνει ένα βήμα πιο κοντά χωρίς να το καταλάβεις. Που δεν υπόσχεται τίποτα και γι’ αυτό είναι τόσο αληθινό.
Δεν θέλω πολλά.
Μια ματιά που να κρατήσει μισό δευτερόλεπτο παραπάνω. Μια κουβέντα που να έχει μέσα της μια μικρή πρόκληση. Ένα “ίσως” που δεν χρειάζεται να γίνει “σίγουρα”.
Να θυμηθώ πως είναι να αφήνεσαι.
Όχι σε κάποιον.
Στη στιγμή.
Κι αν γίνει κάτι, έγινε. Κι αν όχι, πάλι καλά ήταν. Γιατί δεν το έζησα για να το κρατήσω. Το έζησα για να το νιώσω.
Και ξέρεις;
Αυτό το λίγο, το χωρίς σκέψη, το σχεδόν αθώο… έχει περισσότερη αλήθεια από όλα τα “σοβαρά” που προσπαθήσαμε να χτίσουμε με το ζόρι.
Οπότε άστο.
Μην το εξηγήσεις. Μην το πας παρακάτω αν δεν θέλει. Μην το βαφτίσεις.
Άστο να είναι.
Λίγο φλερτ.
Και αυτό, καμιά φορά, αρκεί.
