Γράφει ο Μιχάλης Στεφανίδης
Η αληθινή αγάπη δεν μοιάζει με διαγωνισμό, ούτε με σιωπηλή μάχη για το ποιος θα αγαπήσει πιο πολύ. Δεν μετριέται σε θυσίες, παραχωρήσεις ή υποσχέσεις που σπάνε στην πρώτη δυσκολία. Δεν είναι ζυγαριά ούτε λογαριασμός. Είναι συνενοχή, είναι εκείνο το χέρι που απλώνεται όταν ο άλλος λυγίζει, η παρουσία που δεν χρειάζεται φανφάρες για να αποδείξει την αξία της. Κανείς δεν σώθηκε ποτέ κουβαλώντας μόνος του έναν έρωτα.
Δεν χρειάζονται θαύματα ούτε μεγάλες δηλώσεις. Αυτό που μετράει είναι τα απλά, τα καθημερινά. Να ξέρεις πως όταν φοβάσαι, θα σταθεί δίπλα σου. Να νιώθεις ότι όταν όλα γύρω καταρρέουν, υπάρχει κάποιος που θα σε κρατήσει. Αυτά τα μικρά «μαζί» είναι που χτίζουν τα πιο γερά θεμέλια. Γιατί ο έρωτας δεν είναι ηρωισμός, είναι αμοιβαιότητα. Να σε στηρίζω όταν κουράζεσαι, να σε μαζεύω όταν σκορπίζεσαι, να σε κρατώ όρθιο όταν πέφτεις. Και εσύ το ίδιο για μένα.
Η μεγαλύτερη δύναμη κρύβεται στην ευαλωτότητα. Να μπορείς να φανερώνεις τις ρωγμές σου χωρίς φόβο, να αφήνεις τον άλλον να σε δει στις αδυναμίες σου χωρίς ντροπή. Η σχέση χωρίς όρους δεν είναι παιχνίδι εξουσίας, είναι η στιγμή που παραδίδεσαι και αντί για οίκτο συναντάς μόνο κατανόηση. Μέσα από τα μάτια του ανθρώπου σου βρίσκεις ξανά την αντοχή που νόμιζες πως είχες χάσει.
Δεν θέλω σχέσεις που μοιάζουν με σκάκι, με κινήσεις υπολογισμένες και στρατηγικές μάχες. Θέλω το αυτονόητο: να κρατιόμαστε και οι δύο. Γιατί αν κάποιος αφήσει το σχοινί, ο άλλος δεν μπορεί να κρατήσει και για τους δύο. Κι όταν το νήμα κοπεί, δεν υπάρχει επιστροφή.
Η αγάπη που αξίζει δεν είναι αυτή που μετράει, αλλά αυτή που ρέει. Δεν είναι συμβόλαιο ούτε υποχρέωση. Είναι η πιο απλή, αλλά και η πιο δύσκολη υπόσχεση: κράτα με, να σε κρατώ.
