Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Λοιπόν κορίτσι μου, θα κάνουμε μια συμφωνία απόψε εσύ κι εγώ…
Εσύ θα μου χαμογελάς κι εγώ θα γίνομαι ένα παιδί που θα μετράει τα άστρα, και θα έρχεται κάθε πρωί για να σου λέει πόσα είναι!
Εσύ θα μου δείχνεις την ψυχή σου, κι εγώ θα γίνομαι ένας μικρούλης πρίγκιπας, που ερωτεύτηκε ο τρελός ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο, και θα έρχομαι κάθε που σουρουπώνει να σου εξιστορώ πόσο υπέροχα ανθίζει!
Εσύ θα μου μιλάς, κι εγώ, έχεις τον λόγο της ανδρικής τιμής μου, θα σε ακούω πάντα με προσοχή!
Κι ύστερα;
Ύστερα τα λόγια σου θα παίρνω, μελάνι θα τα κάμω και θα χαράζω ακούραστα, με κεφαλαία γράμματα την λέξη ΑΓΑΠΗ.
Κι όταν θα την τελειώνω, θα την βάζω σε μια μικρή βαρκούλα από χαρτί και θα την ξαμολάω στα πέλαγα. Να την κοιτούν οι γλάροι, να την θωρούν οι άνθρωποι και να ζηλεύουνε πολύ, που κάτι τόσο δα μικρό και ταπεινό μπορεί και ταξιδεύει.
Εσύ θα μου απαντάς στο κινητό, κι ας μην μιλάς καθόλου, μου φτάνει να ανασαίνεις.
Κι εγώ θα κλέβω τις ανάσες σου, στιχάκια θα τις κάμω κι αυτές θα είναι η μουσική, σε ένα τραγούδι αέναο, που θα μιλάει μόνο για έρωτα και τίποτε άλλο!
Τι λες κι εσύ κορίτσι μου, πάμε;
Πες μου ένα “ναι” κορίτσι μου που το εννοείς, κι εγώ θα ‘μαι εδώ, και φόβο πια δεν θα έχω.
Με τη βαρκούλα μου έτοιμη, και με ένα κουπί στο χέρι.
Να’ ναι το “ναι σου” το άλλο μου κουπί, να αρχίσει το ταξίδι μας, να αρχίσει η συμφωνία…
