Γράφει η Ελένη Σάββα
Άστα όλα σου λέω. Άστα. Να φύγουμε. Να φύγουμε για μια μέρα, και σου υπόσχομαι, θα μοιάζει με αιώνας. Θα μοιάζει με αιώνας γιατί θα σε κοιτώ. Θα σ’αγαπώ. Η αγάπη μου θα σε πλημμυρίζει κάθε λεπτό και δευτερόλεπτο. Άσε τα όλα και πάμε να νιώσουμε αληθινά για λίγο.
Αυτό δεν είναι που λείπει από το σήμερα; Το σήμερα μας δεν είναι πια αληθινό, ατόφιο. Είναι πολλές φορές μια επανάληψη, μια προσπάθεια τελειότητας, μια συνήθεια. Αυτή τη συνήθεια να ξέρεις είναι που δεν αντέχω! Αυτή, που μας σκοτώνει λίγο λίγο, κάθε μέρα.
Θα σε πάρω αγκαλιά και θα ξεχάσεις τα πάντα. Θα σε κοιτώ και θα μου χαμογελάς! Να μην έχεις έννοια πώς θα φτάσεις το τέλειο, μα να κοιτάς να αγγίζεις την αλήθεια. Να ζήσεις μαζί της! Να καταφέρεις να κάνεις συνήθεια την αλήθεια σου, και τότε οι μέρες σου δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδιες! Κάθε μέρα θα ζεις μια καινούρια ιστορία, μια καινούρια δική σου πανέμορφη περιπέτεια.
Γι’ αυτό δεν είναι που αγαπάμε; Επειδή ο άνθρωπος απέναντι μας είναι αληθινός. Επειδή μπορούμε να δούμε όλες τις πτυχές του και να τις αγκαλιάσουμε…Και τις καλές, και τις κακές.
Σκέψου… Σκέψου πόσο όμορφο είναι να έχεις δίπλα σου έναν άνθρωπο που είναι ο εαυτός του. Σκέψου πόσο υπέροχο είναι, να είσαι δίπλα από έναν άνθρωπο με τον οποίο μπορείς εσύ να είσαι ο εαυτός σου.
Περίεργος ο κόσμος… Παράξενος. Μα η αγάπη, η αγάπη τόσο απλή και όμορφη. Γι’αυτό σου λέω, άσε το άγχος. Άσε τις υπερβολές κι όλα τα δήθεν. Χαμογέλα. Ξεδίπλωσε τον εαυτό σου κι αφέσου στην αγάπη, αφέσου στην ομορφιά της ζωής.
Κράτα το καλά στο μυαλό σου, η αγάπη που δίνουμε πάντα επιστρέφει πίσω σε εμάς. Κοίτα με λοιπόν στα μάτια. Κλάψε, θύμωσε, χαμογέλα, μα μη μου κρυφτείς ποτέ.
