Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Σκέφτηκες ποτέ να παίξεις το παιχνίδι του έρωτα χωρίς δίχτυ ασφαλείας;
Χωρίς στρατηγικές, χωρίς πίσω πόρτες, χωρίς δεύτερες σκέψεις για το τι θα γίνει αν…
Αν δεν σε θέλει το ίδιο.
Αν σε πληγώσει.
Αν το τέλος είναι πιο κοντά απ’ όσο νόμιζες.
Μιλάμε συνεχώς για το πώς να προστατευτούμε, πώς να κρατήσουμε “λίγο πίσω”, πώς να μην εκτεθούμε.
Κι έτσι φτιάχνουμε έρωτες που μοιάζουν με business plan: με σταθερά, με όρια, με στρατηγική εξόδου.
Κι όμως, πώς γίνεται να ζητάς κάτι τόσο άγριο, τόσο ανεξέλεγκτο, και να το θέλεις… ασφαλές;
Τον έρωτα, μάτια μου, δεν τον ζεις με δίχτυ ασφαλείας.
Δεν είναι ό,τι απομένει αφού αφαιρέσεις τα ρίσκα.
Είναι εκείνο το “ναι” που λες με τρέμουλο στο στήθος. Εκείνο το άγγιγμα που σε κάνει να ξεχάσεις πώς επιβιώνεις χωρίς αυτό.
Είναι η στιγμή που δεν σκέφτεσαι — γιατί απλά νιώθεις.
Θέλει θάρρος να παραδίνεσαι.
Θέλει πείσμα να μην το βάλεις στα πόδια μόλις τα πράγματα αρχίσουν να καίνε.
Θέλει ειλικρίνεια να δείξεις τα κομμάτια σου και να πεις: “Αυτό είμαι. Αν θες, έλα. Αλλά μην προσπαθήσεις να με φτιάξεις. Δεν χάλασα για σένα.”
Μπορεί να πέσεις.
Μπορεί να ματώσεις.
Μπορεί να σε διαλύσει.
Αλλά αν είναι να καείς, τουλάχιστον να είναι γιατί τόλμησες.
Όχι γιατί έζησες με το φρένο πατημένο.
Γιατί στο τέλος της μέρας, το μόνο που θα σε πονέσει…
δεν είναι που πληγώθηκες.
Είναι που δεν αγάπησες όπως μπορούσες..
