Γράφει η Ελένη Κασιμάτη
Κι αν είναι να μας βγει και σε κακό, τι πειράζει;
Αλήθεια, τι;
Από πότε φοβηθήκαμε τόσο πολύ να ζήσουμε; Από πότε κρυφτήκαμε πίσω από «να μην πληγωθώ», «να μην εκτεθώ», «να μην χάσω τον εαυτό μου»; Λες και ο εαυτός μας είναι κάτι εύθραυστο, φυλαγμένο σε βιτρίνα. Λες και δεν έχει ήδη ραγίσει χιλιάδες φορές και συνεχίζει να στέκεται, πεισματικά.
Κοίτα.
Αν είναι να γίνει λάθος, ας γίνει μ’ εμάς ξάπλα πάνω του. Όχι να το βλέπουμε από μακριά. Όχι να λέμε «τι θα γινόταν αν». Αυτές οι υποθετικές ιστορίες είναι που μας στοιχειώνουν, όχι τα πραγματικά μας πάθη. Τα πάθη τουλάχιστον αφήνουν σημάδια που κάποτε τα χαϊδεύεις και χαμογελάς. Τα «αν» μόνο πικρίζουν.
Κι αν είναι να μας βγει και σε κακό, τουλάχιστον θα έχουμε να λέμε πως το ζήσαμε.
Πως το τολμήσαμε.
Πως δεν μείναμε θεατές της ίδιας μας της ζωής.
Η ζωή δεν είναι συμβόλαιο με εγγυήσεις. Δεν σου υπόσχεται happy end, ούτε σου στέλνει σημείωμα «προσοχή, επικίνδυνη στροφή». Ό,τι αξίζει, ρισκάρεται. Κι ό,τι ρισκάρεται, έχει πιθανότητες να πονέσει. Αλλά έχει και την ίδια πιθανότητα να γίνει μια ιστορία που θα θυμάσαι για πάντα.
Γιατί μεταξύ μας, αυτά που θυμάσαι δεν είναι τα ασφαλή. Δεν είναι τα λογικά. Δεν είναι όσα έκλεισες προσεκτικά σε κουτάκια για να νιώθεις… ασφαλής. Θυμάσαι ό,τι σε πήρε και σε σήκωσε. Ό,τι σου άλλαξε την ανάσα. Ό,τι σε έκανε για λίγο παλαβό. Ό,τι σε έκανε να πιστεύεις ότι μπορείς.
Ο φόβος φυλάει τα έρημα, λένε.
Ναι, αλλά η τόλμη γράφει τις ιστορίες.
Κι αν είναι να μείνουμε με κάτι στο τέλος, ας είναι αυτό: πως είχαμε την καρδιά να μπούμε στο παιχνίδι χωρίς εγγυήσεις. Πως αφήσαμε χώρο στο απρόβλεπτο. Πως δεν επιλέξαμε το «σίγουρο», αλλά το «αληθινό».
Κι αν είναι να μας βγει και σε κακό;
Τι πειράζει;
Θα έχουμε να λέμε πως το ζήσαμε.
Και, πίστεψέ με… αυτό έχει πάντα μεγαλύτερη αξία από το να πεις πως προστάτευσες τον εαυτό σου απ’ το ενδεχόμενο του πόνου.
