Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Μπορείς να πέσεις για ύπνο οπουδήποτε. Να κουρνιάσεις σε ένα κρεβάτι που δεν σε χωράει, να κλείσεις τα μάτια δίπλα σε έναν άνθρωπο που δεν σε νιώθει, να σκεπάσεις τη μοναξιά σου με μια κουβέρτα και να προσποιηθείς πως όλα είναι εντάξει.
Αλλά η αλήθεια δεν κοιμάται μαζί σου.
Όταν ξημερώσει, θα είναι εκεί. Στα πρώτα δευτερόλεπτα που ανοίγεις τα μάτια σου και κάτι μέσα σου βαραίνει, χωρίς να χρειαστεί να το εξηγήσεις. Εκεί, στην παύση πριν το «καλημέρα», που ξέρεις ότι κάτι λείπει.
Γιατί το σώμα βολεύεται. Η ψυχή, όμως, όχι.
Μπορείς να πεις στον εαυτό σου ότι συνηθίζεται. Ότι δεν πειράζει. Ότι δεν χρειάζεσαι και τόσα για να είσαι καλά. Ότι η ηρεμία είναι θέμα προσαρμογής.
Μέχρι να έρθει η στιγμή που θα καταλάβεις πως δεν είναι.
Γιατί αν δεν ξυπνάς εκεί που θες, δίπλα σε ό,τι αγαπάς, μέσα σε κάτι που σε κάνει να νιώθεις πως είσαι σπίτι, τότε τίποτα άλλο δεν έχει σημασία.
Τότε ο ύπνος δεν ξεκουράζει. Το κρεβάτι είναι απλά ένα μέρος που αφήνεις το σώμα σου να πέσει, όχι να ησυχάσει.
Γιατί η ησυχία δεν έρχεται όταν πέφτεις για ύπνο.
Έρχεται όταν ξυπνάς και ξέρεις ότι βρίσκεσαι ακριβώς εκεί που πρέπει.
Κι αν αυτό λείπει, αν η πρώτη ανάσα της μέρας δεν σε γεμίζει, τότε πώς να κοιμηθείς ήρεμα;
Δεν γίνεται.
Και δεν πρέπει να γίνεται.
