Γράφει η Αστέρω
Ξέρεις κάτι;
Εγώ σαν εσένα δε θα γίνω και αυτή θα είναι και η μοναδική νίκη μου από το ψευτομεταξύ μας, αλλά και από το μάθημα που ήθελε να μου δώσει η ζωή με σένα.
Τώρα δε θα τρώω κουτόχορτο. Και αν θελήσω να το φάω θα είναι συνειδητά και όχι στο όνομα ενός «φανταστικού έρωτα» που όλο περίμενε. Και σ’ ευχαριστώ που μου άνοιξες τα μάτια.
Εγώ θα συνεχίζω να πιστεύω στους ανθρώπους, θα συνεχίσω να πιστεύω στις αλήθειες, θα συνεχίσω να μη φοβάμαι τη ζωή, θα αγαπώ με όλη μου την καρδιά μέχρι που θα πονάει, όσα σφάλματα κι αν κάνω. Έμπρακτα, όχι στα λογάκια.
Δε θα κρύβομαι και δε θα φεύγω σαν τον λιποτάκτη. Δε θα κάνω αυτά που μου κάνουν. Θα αντιμετωπίζω τα πάντα κατά πρόσωπο. Κωλόπαιδο εγώ δε γίνομαι. Κι αν ποτέ χρειαστεί, θα το κάνω από επιλογή και σε αυτούς που με βλάψανε. Κατάλαβες;
Κι όχι γιατί είμαι καμιά αγία –τουναντίον-, αλλά γιατί είμαι αληθινή. Δεν κορόιδεψα κανέναν ακόμη και στα λάθη μου, και βρέθηκα με την πλάτη στον τοίχο να απολογούμαι κιόλας για τα αυτονόητα. Κι αυτό με κάνει μαλάκα. Πολύ μεγάλο μάλιστα!
Και μέχρι εδώ καλό το παραμύθι που έφαγα και πολύ καλά να πάθω, αλλά η ζωή φροντίζει να μεγαλώσω απότομα θέλω δε θέλω. Και πολύ καλά μου κάνει. Δεν ωφελούν τα δήθεν συναισθήματα πουθενά. Είναι καλά μόνο για στιγμιαίες απολαύσεις. Οι πράξεις επιβεβαιώνουν τα συναισθήματα, και από πράξεις όχι μόνο χωλαίνεις αλλά επιβεβαιώνεις και τον κανόνα του «όλο μέλι-μέλι και τηγανίτα τίποτα».
Όλα γίνανε κατά το πώς σε βόλευε, τις ώρες που σε βόλευαν, με τους δικούς σου κανόνες. Και άσε τα παραμύθια της Χαλιμάς για έρωτες, αγάπες, προστάτες και κολοκύθια με τη ρίγανη. Όλα ήταν σχεδιασμένα από ένα σημείο κι έπειτα. Μείνε μέσα στο καβούκι σου και σου εύχομαι τα καλύτερα!
Και όχι δεν έχω θυμό. Απογοήτευση με τον εαυτό μου έχω. Γιατί σε εμπιστεύτηκα με τα μάτια κλειστά και την πλάτη γυρισμένη. Πιο ηλίθια πεθαίνεις!
Μετρηθήκαμε καλέ μου.
Νίκησες!
Μπράβο!
Σάλτα γ@μήσου τώρα!
