Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Δε μπορούν όλοι να έχουν την ίδια θέση στη ζωή σου. Ο καθένας παίρνει τη θέση που του αξίζει.
Εσύ δεν αξίζεις καμία θέση αλλά εγώ θα σου δώσω μια. Θα χεις κι εσύ μια δική σου θέση στη ζωή μου.
Κάτσε λοιπόν αναπαυτικά στην καρέκλα σου και απλά κοίτα. Απλά κοίτα χωρίς να μιλάς. Χωρίς να κρίνεις ή να σχολιάζεις. Δεν είναι η δουλειά σου ούτε κριτής, ούτε δικαστής.
Εσύ μπορεί να βλέπεις έναν ήλιο λαμπερό αλλά δε ξέρεις με πόσα σύννεφα πάλεψε για να μπορέσει να φανεί.
Εσύ μπορεί να βλέπεις ένα πουλί να πετάει αλλά δε ξέρεις ότι το πόδι του είναι πληγωμένο επειδή πάλευε να σώσει τη ζωή του από ένα άλλο πουλί.
Εσύ μπορεί να βλέπεις ένα πλοίο να ταξιδεύει αλλά δε ξέρεις αν μέσα μπορεί να είναι σκουριασμένο.
Εσύ μπορεί να βλέπεις μια πολυτελή βίλα αλλά δε ξέρεις ότι την έχουν εγκαταλήψει γιατί αυτοί που ζούσαν έχουν πεθάνει.
Εσύ μπορεί να βλέπεις έναν άνθρωπο ευτυχισμένο αλλά δε ξέρεις τι μάχες μπορεί να δίνει με τον εαυτό του για να ξεφύγει από τα προβλήματά του.
Αυτό που βλέπεις δεν είναι πάντα αυτό που ισχύει.
Κοίτα με λοιπόν. Αλλά μη βλέπεις μόνο το περιτύλιγμα. Κοίτα το χαρακτήρα μου,άκουσε πως μιλάω, άκουσε τα θέλω μου,κοίτα πως φαίρομαι. Κοίτα καλά τι είμαι και ποια είμαι και όχι ποια και τι φαντάζεσαι ότι μπορεί να είμαι.
Απλά να κοιτάς και να βγάζεις το σκασμό.
Δεν έχεις το δικαίωμα να έχεις άποψη για κάτι που δε γνωρίζεις και επειδή απλά έμαθες κι εσύ να είσαι κριτής των πάντων, χωρίς να είσαι στο πετσί του άλλου για να μπορείς να σχολιάσεις. Έτσι λοιπόν δικαιωματικά σου ανήκει η θέση αυτή που σου έδωσα. Αυτή του θεατή.
