Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Σκέφτομαι όλα αυτά που δε ζήσαμε. Όλα εκείνα που κάποτε ονειρευτήκαμε. Και σε ρωτάω: θα ερχόσουν, άραγε, μαζί μου στην άκρη του κόσμου;
Κι είναι αυτή η ερώτηση που δεν τολμάω να σου κάνω γιατί ξέρω κατά βάθος την απάντηση.
Την ξέρω γιατί στα λόγια είναι όλα ευκολα αλλά στην πράξη κολλάμε όλοι.
Στο καψούρεμα και στην καύλα λέγονται όλα, αλλά όταν τα πράγματα τα βάλουμε κάτω και χρειάζονται ειλικρινείς απαντήσεις και θαρραλέες πράξεις, τότε σιωπούμε.
Σιωπούμε για να μην πούμε πως τα λόγια ήταν λόγια και τα όνειρα χτίστηκαν στην άμμο.
Σιωπούμε για να μην παραδεχτούμε πως στο λογαριασμό βρεθήκαμε ελλειπείς.
Και τώρα τι θες;
Μια αγκαλιά, ένα φιλί, μια βόλτα καλοκαιρινή, ως εκεί που τα λόγια μπορούν να είναι λόγια.
Ως εκεί που δεν χρειάζεται να αποδείξουμε με πράξεις τα λόγια.
Θα ερχόσουν, άραγε, μαζί μου στην άκρη του κόσμου;
Σε ρωτώ ψιθυρίζοντας πριν αποκοιμηθώ.
Χαμογελάς σαν να άκουσες..
«Τί είπες;»
«Τίποτα. Κοιμήσου. Εμείς τελειώσαμε. Δεν έχει δάκρυα πια. Κλαίνε όσοι στο βάθος ακόμη ελπίζουν.»
