Γράφει η Σταυροπούλου Ιωάννα
Δεν θέλω δάκρυα για το θεαθήναι. Θέλω ένα τέλος τίμιο.
Δεν θέλω φωνές, σπασμένα ποτήρια και «πάντα θα σε αγαπώ» την ώρα που φεύγεις από την πόρτα.
Δεν θέλω τίποτα απ’ όλα αυτά τα χιλιοπαιγμένα.
Θέλω να τελειώσουμε σαν άνθρωποι. Όχι σαν ρόλοι. Όχι σαν ταινία που γράφτηκε για να συγκινεί.
Θέλω ένα τέλος καθαρό. Χωρίς προσχήματα. Χωρίς περιττά «φταις εσύ – φταίω εγώ». Χωρίς εκείνο το κλασικό «δεν φταις εσύ, εγώ φταίω» που σε κάνει να θες να ουρλιάξεις.
Γιατί φταίξαμε κι οι δύο.
Για τις φορές που σωπάσαμε αντί να μιλήσουμε.
Για τις φορές που κάναμε ότι δεν βλέπουμε, μόνο και μόνο για να μην χαλάσει το σενάριο.
Για τις φορές που μείναμε, ενώ το σώμα μας είχε ήδη φύγει.
Κουράστηκα να νιώθω ξένη δίπλα σου και να προσποιούμαι την οικεία.
Κουράστηκα να παίζω το «καλά είμαι» σε κάθε σιωπή που έπεφτε σαν τοίχος ανάμεσά μας.
Κουράστηκα να αναρωτιέμαι αν αυτό που ζούμε είναι όντως ζωή ή απλώς η συνήθεια να μην είμαστε μόνοι.
Αν δεν μπορείς να μείνεις ολόκληρος, φύγε ολόκληρα.
Όχι μισός. Όχι πότε εδώ και πότε αλλού. Όχι με εκείνα τα «δεν ξέρω» που σαπίζουν κάθε πιθανότητα.
Αν είναι να τελειώσουμε, να το κάνουμε με καθαρή καρδιά.
Να κοιταχτούμε μια τελευταία φορά και να πούμε:
«Μέχρι εδώ ήταν».
Χωρίς μίσος. Χωρίς φτηνές ατάκες. Χωρίς υπερβολές.
Μπορείς να μου δώσεις ένα τέλος που να μην με κάνει να σε λυπάμαι;
Που να μην χρειάζεται να το ξαναζήσω μέσα στον ύπνο μου;
Ένα τέλος τίμιο.
Αν όχι για εμάς, για ό,τι υπήρξαμε.
