Γράφει η Άννα Παπαϊωάννου
Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι για να αγαπούν όπως εσύ.
Άλλοι αγαπούν δυνατά, φωναχτά, με λέξεις και χειρονομίες.
Και άλλοι… σιωπηλά. Σαν να φοβούνται πως αν το δείξουν, θα χαθεί.
Δεν σ’ αγάπησε με τον τρόπο που ήθελες.
Δεν σου έστειλε μηνύματα κάθε πρωί.
Δεν θυμόταν πάντα τις μικρές λεπτομέρειες.
Δεν σε έπνιξε στις αγκαλιές. Δεν έτρεξε πίσω σου όταν έφευγες.
Και ναι… αυτό πόνεσε.
Μα αγάπησε.
Με τον δικό του, αλλόκοτο, αδέξιο τρόπο.
Σου κράτησε το χέρι στα δύσκολα, όταν δεν το περίμενες.
Σε κοίταξε λίγο παραπάνω όταν δεν τον έβλεπες.
Έμεινε σιωπηλός, όχι γιατί δεν ήθελε να μιλήσει, αλλά γιατί δεν ήξερε πώς.
Δεν έμαθε να αγαπάει όπως στις ταινίες. Έμαθε να αντέχει, να προσπαθεί, να μένει.
Και πολλές φορές, αυτό λέει περισσότερα απ’ όσα καταλαβαίνεις.
Δεν σ’ αγάπησε όπως ήθελες.
Αλλά σ’ αγάπησε με την ψυχή του.
Μπορεί να μην το ένιωσες πάντα. Να μην σε κάλυψε.
Να μην σου έφτασε. Μα ήταν εκεί.
Το θέμα δεν είναι μόνο το πώς αγαπάει κάποιος.
Είναι και το πόσο.
Και κάποιοι δίνουν το “όλο” τους,
ακόμα κι αν αυτό μοιάζει με “λίγο”.
Μη βιαστείς να πεις «δεν με αγάπησε».
Ίσως απλώς να μην ήξερε πώς να σε αγαπήσει με τον τρόπο που ήθελες.
Και ίσως… να μην ήταν δική του ευθύνη.
Ίσως να ήταν απλώς δύο ψυχές που αγαπήθηκαν λάθος.
