Γράφει η Κική Γ.
Τι ψάχνει ο άνθρωπος σ´ αυτή τη ζωή; Αγάπη! Πολύτιμη, σπάνια, ακριβή. Είδος προς εξαφάνιση τελικά. Λέξη που φοβάσαι να την ξεστομίσεις. Παρεξηγημένη.
Όλα αυτά μαζί και ο άνθρωπος κυνηγός. Αναζητά απεγνωσμένα, να ζήσει την αγάπη. Να τη νιώσει. Να τον αγκαλιάσει στοργικά και να τον τυλίξει με το πέπλο της. Να αισθανθεί τη γλύκα της, τη μυρωδιά της και την ομορφιά που τη συνοδεύει.
Η πραγματική αγάπη είναι Θείο δώρο και μεταμορφώνει τον άνθρωπο. Τον γαληνεύει, τον γλυκαίνει, λειαίνει τις γωνίες του και χαλιναγωγεί τα πάθη του. Κουρνιάζει στην αγκαλιά της και ζει το όνειρο. Παρακαλά να μείνει εκεί και να μην ξυπνήσει ξαφνικά και χαθούν τα πάντα. Περπάτησε πολλά χιλιόμετρα για να τη συναντήσει.
Ξεγυμνώθηκε, εκτέθηκε, έδωσε, ξεφτιλίστηκε, θυσιάστηκε. Τίποτα δεν του χαρίστηκε και πολλές φορές έφτασε στο χείλος του γκρεμού και αναρωτήθηκε “Κάνω κάποιο λάθος; Δεν μπορεί. Φταίω. Ευθύνομαι που κάνω λάθος επιλογές, που δίνω πολλά, που δεν γνωρίζω την αξία μου, που κατεβαίνω εύκολα σκαλιά και φτάνω σ´ ανήλιαγα υπόγεια χωρίς πυξίδα και στόχο. Αυτά είναι τα όνειρα μου; Είναι δυνατόν να ψάχνω κάπου τόσο μακριά, όταν η αγάπη είμαι εγώ! Ο θησαυρός βρίσκεται μέσα μου κι εγώ τον αγνοώ ή εθελοτυφλώ και αυτοκαταστρέφομαι. Λίγη αγάπη δεν έδωσα στον ταλαίπωρο εαυτό μου. Στον καλύτερο φίλο, συνοδοιπόρο, στο μοναδικό μου στήριγμα”.
Πόσο απελπισμένος μπορεί τελικά, να είναι ο άνθρωπος;
