Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Αυτές οι αναμνήσεις είναι φορές που, σαν παλιό βιβλίο σε ένα πατάρι σκονισμένο, ξεχασμένο για χρόνια, μαζί με αντικείμενα κάποιας άλλης εποχής, τόσο οικείας και συνάμα τόσο ξεθωριασμένης όπως οι παλιές σελίδες του, μου φέρνουν θλίψη μα και μια άγρια χαρά.
Ένα βιβλίο που ξανά έρχεται στα χέρια μου, ύστερα από ένα σύντομο ξεκαθάρισμα παλαιών και νέων αντιλήψεων.
Πόσο όμορφο εξώφυλλο έχει όμως.
Θα έλεγε κανείς ότι φέρνει σε μένα η εικόνα του, μα αρκετά πιο νέο το παρουσιαστικό του, όσο κι αν το έχει επηρεάσει η φθορά του χρόνου.
Όσο το διαβάζω, αμυδρά έρχονται στον νου κάποια σημεία του παρελθόντος που κοντοστάθηκα με ευχαρίστηση, πριν γυρίσουν με λαχτάρα οι σελίδες.
Λέξεις τόσο αρμονικές στο μυαλό μου.
Ένα άφοβο σ’ αγαπώ που δεν δίστασε να διαβαστεί στα κεφάλαια των περιπετειών μου.
Κάθε σελίδα του και μια ιστορία, που με τον καιρό πιο πολύ με αλησμόνητα παραμύθια μοιάζουν.
Ένα φιλί που κέρδισα κάποτε όταν νίκησα τον κακό ανταγωνιστικό δράκο.
Ένας νέος ιππότης που πίστευε περισσότερο τα λόγια της πριγκίπισσας από πράξεις που τον ωθούσαν σε μπελάδες.
Πάντα για το χατίρι της.
Έπρεπε να γραφτούν πολλές σελίδες για να καταλάβω πως η πύρινη ανάσα του δράκου έκρυβε περισσότερες αλήθειες από τα μεταξένια λόγια.
Οι εποχές πέρασαν όπως τα κεφάλαια του βιβλίου. Ιστορίες αγάπης διαδραματίστηκαν σε κάθε λευκή σελίδα του, και μία στιγμή μοναδική, άλλοτε γλυκιά, άλλοτε πικρή, ένα περγαμόντο για δύο όπως είναι η ζωή.
Και τι δεν θα έδινα να ξαναζήσω την κάθε του στιγμή, να γευτώ λίγο από το μελάνι του στα χείλη μου και να ξαναβιώσω αυτή την ανεξέλεγκτη αισιοδοξία της νιότης, να μεθύσω από μεταξένια λόγια και να πολεμήσω ξανά τον δράκο της απερισκεψίας.
Αυτή η μυρωδιά απ’ τις σελίδες κρατάει ακόμη…
Αγάπη που δεν ξεθωριάζει.
Συναισθήματα που δεν σβήνουν με το πέρασμα του χρόνου.
