Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Δεν σταματάει η ζωή με έναν χωρισμό άνθρωπε μου.
Δεν χάνεται ο κόσμος επειδή κάποιος δεν σε θέλει πια.
Δεν έρχεται το τέλος γιατί επέλεξαν κάτι άλλο, κι όχι εσένα…
Άκουσε με!
Μπορεί τώρα να σου φαίνεται πως έπεσε ο ουρανός πάνω σου, μα μην βιάζεσαι με τα συμπεράσματα.
Δες το λίγο διαφορετικά…
Σκέψου πως επιτέλους θα μπορείς να αφήσεις το καπάκι της τουαλέτας σηκωμένο, χωρίς να σου κάνουν κήρυγμα!
Πως επιτέλους δεν θα σε ρωτάνε “τι σκέφτεσαι”, όταν δεν σκέφτεσαι τίποτα απολύτως!
Επιτέλους θα δεις την ταινία που θέλεις εσύ, χωρίς να βλέπεις άλλη μια ρομαντική μαλακία, με τον ίδιο πάντα ξενέρωτο σεναριογράφο!
Επιτέλους θα φας ό,τι γουστάρεις, χωρίς να σε κοιτάνε λες και παράγγειλες εκρηκτικά!
Επιτέλους δεν θα σου λένε “πρέπει να μιλήσουμε”, κι εσύ να νιώθεις σαν να σε καλούν κατηγορούμενο στο δικαστήριο!
Επιτέλους θα κοιμάσαι με όλο το πάπλωμα πάνω σου, μόνος σου κι αφεντικό του εαυτού σου, χωρίς να παλεύεις να το πάρεις πίσω στα κρυφά!
Και ναι, ξέρω τι θα μου πεις μωρέ…
Θα μου πεις, “τι να τα κάνω όλα αυτά μόνος μου”;
Κι εγώ σου λέω, χίλιες μόνος σου μαλάκα, τουλάχιστον δεν θα σε ρωτάνε “πού ήσουνα”, “με ποιον ήσουνα” και “γιατί άργησες”!
Πολλές φορές φίλε μου, το διαζύγιο δεν είναι μόνο το τέλος.
Είναι κι η αρχή!
Η αρχή μιας ζωής που επιτέλους θα κάνεις ό,τι γουστάρεις, όπως γουστάρεις, όταν γουστάρεις.
Χωρίς να δίνεις λογαριασμό σε κανέναν, χωρίς να ακούς παράπονα, χωρίς να σε πιπιλάνε με εκείνο το “εμένα δεν με ρωτάς;”
Και κάποια μέρα, όταν θα κοιτάξεις πίσω, θα θυμηθείς πως όλο αυτό το δράμα που ζούσες τότε, ήταν απλά μια κακή φάση που πέρασε.
Θα γελάσεις που τόσο καιρό παλεύατε για το ποιος θα πάρει τα μαξιλάρια του καναπέ, λες και ήταν εθνικός θησαυρός.
Θα θυμηθείς πως έδινες μάχες για το τι θα φάτε το Σάββατο, σαν να ήταν απόφαση ζωής και θανάτου!
Οπότε άκου με καλά!
Το διαζύγιο δεν είναι η καταστροφή.
Είναι η απελευθέρωση από έναν πόλεμο που δεν τον κέρδιζε κανένας.
Είναι η επιστροφή στον εαυτό σου, που τον είχες χάσει κάπου ανάμεσα στα “πρέπει” και τα “δεν πρέπει”.
Και μην ανησυχείς, δεν θα μείνεις μόνος σου για πάντα.
Κάποια στιγμή θα εμφανιστεί κάποιος που θα σε κοιτάξει και θα του φανείς σωστός.
Που θα σε αγαπήσει για αυτό που είσαι, κι όχι για αυτό που θέλει να γίνεις.
Που δεν θα σε ρωτάει “γιατί δεν με ακούς”, ενώ σου μιλάει μισή ώρα για τα παπούτσια της φίλης της, κι εσένα δεν σε ενδιαφέρει καθόλου αυτό.
Μέχρι τότε;
Μέχρι τότε φίλε μου, απόλαυσε το!
Απόλαυσε την ελευθερία, την ησυχία, και το να κάνεις ό,τι σου κατέβει.
Γιατί το διαζύγιο δεν είναι το τέλος της ζωής, σου λέω.
Είναι το τέλος μιας ζωής που δεν σου άξιζε.
Και τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, μπορεί τελικά να είναι κι η καλύτερη απόφαση που πήρες ποτέ σου!
