Γράφει η Ελπίδα Τάσσιου
Μην ξεγελιέσαι. Η ζωή δεν είναι μια μεγάλη αλυσίδα από σημαντικά γεγονότα. Είναι κάτι πολύ πιο απλό: μια συρραφή στιγμών που είτε τις άρπαξες είτε τις άφησες να φύγουν. Και η πιο μεγάλη σου ήττα, ξέρεις ποια είναι; Όχι όταν πόνεσες. Όχι όταν έπεσες. Αλλά όταν πίστεψες ότι θα έχεις πάντα χρόνο.
Οι άνθρωποι φεύγουν. Κι αυτοί που σε αγαπάνε, δεν σε αφήνουν να αναρωτιέσαι. Μένουν. Δεν κάνουν φασαρία για να τους προσέξεις. Είναι εκεί. Απλώς εκεί. Και τελικά, δεν μετράμε τους ανθρώπους από το πόσα είπαν… αλλά από το πότε δεν χρειάστηκε να πουν τίποτα και καταλάβαμε τα πάντα.
Η αλήθεια είναι ότι ό,τι δίνεις επιστρέφει. Όχι πάντα απ’ εκεί που το έδωσες, αλλά θα γυρίσει πίσω. Ο κόσμος έχει τον τρόπο του να ισορροπεί. Κι εσύ, όσο συνεχίζεις να κυνηγάς την αποδοχή από λάθος πρόσωπα, χάνεις τη ζωή που συμβαίνει μπροστά σου.
Διάλεξε ανθρώπους που μυρίζουν αλήθεια. Που δεν φοβούνται να πουν “σε χρειάζομαι” ή “σε αγαπώ” χωρίς ντροπή. Που δεν θα σε κοιτάξουν σαν πρόβλημα, αλλά σαν προτεραιότητα.
Μάθε να φεύγεις από εκεί που η ψυχή σου στενεύει.
Να λες «όχι» σε ό,τι δεν σου μοιάζει.
Να αγαπάς εκείνους που είναι δίπλα σου, όχι από συνήθεια αλλά από επιλογή.
Και πάνω απ’ όλα, μάθε να μένεις. Όχι σε καταστάσεις. Στον εαυτό σου.
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, δεν θα μετράς λεφτά, σπίτια, τίτλους.
Θα μετράς στιγμές, βλέμματα, χέρια που σε κράτησαν όταν όλα μέσα σου κατέρρεαν.
Η ζωή είναι μικρή. Μα είναι και μεγάλη, αν τη ζήσεις αληθινά.
