Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Κάποιοι περπατούν πάνω σε αναμμένα κάρβουνα για να ξεπεράσουν την αίσθηση του φόβου της στιγμής για να νιώσουν την ελευθερία της επιλογής στην επιφάνεια της πυρωμένης ανασφάλειας που διακατέχει το μυαλό τους.
Άλλοι στέκονται στην άκρη μίας γέφυρας υπό την προστασία ελαστικών σχοινιών για να αισθανθούν την αδρεναλίνη να ρέει στην ελεύθερη πτώση των ονείρων τους.
Άλλοι πάλι αναρριχώνται στις απότομες βουνοπλαγιές της λογικής για μία ανάσα καθαρής ελευθερίας.
Πολλοί αναζητούν μέσα από ένα ακραίο το έντονο συναίσθημα της ζωής για να ξανά βιώσουν μέσα από μία στιγμή την αίσθηση της ψυχικής ευφορίας που δημιουργούσε κάποτε σε αφθονία ο εαυτός τους.
Μια στιγμή είναι αρκετή άραγε για να σου προσφέρει την ευτυχία που ελπίζεις να βιώσεις η μήπως γίνεται η ψευδαίσθηση μιας ανακυκλωμένης καθημερινότητας που έχεις δημιουργήσει;
Όταν φτάσεις σε σημείο να διψάσεις μια σταγόνα είναι αυτή αρκετή να καταλαγιάσει την δίψα σου;
Όσο αναζητάς μία στιγμή για να ξεφύγεις τόσο θα πολλαπλασιαστούν οι στιγμές που θα σε πνίγουν.
Όσα εισιτήρια κι αν κρατάς στα χέρια σου σε κανένα ταξίδι δεν θα σε οδηγήσουν εάν δεν πάρεις την απόφαση να μπεις στο πλοίο.
Όσοι με ρωτούν ποιο είναι το μεγαλύτερο ακραίο που έχω κάνει απαντώ να αντιμετωπίσω τον ίδιο μου τον εαυτό για να βρω την ευτυχία μου.
Πόσος χρόνος χρειάστηκε;
Μία στιγμή…
Μια στιγμή ήταν αρκετή να ξυπνήσει τους κοιμισμένους πόθους της ζωής που για χρόνια δεσμεύονταν σε υποχρεώσεις των συνεχόμενων αναβολών των επιθυμιών μου.
Μέσα σε μία στιγμή βρίσκεται η αυτοπεποίθηση και η δύναμη της θέλησης για την επίτευξη των στόχων μας.
Αυτή είναι η πραγματική πρόκληση να αγωνιστεί ο καθένας για την πολυπόθητη ευτυχία του.
Για αυτήν την ευτυχία αξίζει κάθε βήμα πάνω σε πειρακτωμένους δρόμους, κάθε ελεύθερη πτώση και κάθε ανάβαση γιατί η ευτυχία δεν είναι μία στιγμή αλλά μία απόφαση ζωής.
