Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Αν είστε ζευγάρι, ό, τι κι αν γίνει μεταξύ σας, να κοιμάστε μαζί!
Μη βάζετε το γαμημένο εγώ σας πιο πάνω από το εμείς.
Μη δίνετε στον ύπνο σας τη γεύση της μοναξιάς, και στο κρεβάτι σας την παγωνιά του θυμού.
Γιατί η μια νύχτα μακριά γίνεται δύο, κι ύστερα τρεις, και στο τέλος δεν υπάρχει πια το “μαζί”.
Ζευγάρι είστε ρε και σίγουρα θα έρθουν και καβγάδες.
Θα ειπωθούν βαριές κουβέντες, θα χτυπιούνται πόρτες, θα ακουστούν φωνές κι ένταση.
Ανθρώπινο είναι!
Αλλά όταν κλείνει η πόρτα της κρεβατοκάμαρας, να μένουν όλα αυτά απ’ έξω.
Να μπαίνετε μέσα μόνο οι δυο σας, με όλα τα χάλια σας και με όλα τα ωραία σας.
Ακόμα κι αν δεν μιλιέστε, να αφήνετε την ανάσα σας να μιλήσει.
Γιατί το σώμα ξέρει να ζητάει συγγνώμη πριν το μυαλό παραδεχτεί το λάθος.
Και η αγκαλιά είναι η μόνη γλώσσα που δεν μπλοφάρει, δεν λέει ψέματα, δεν έχει εγωισμούς.
Γιατί το κρεβάτι δεν είναι μόνο για τον έρωτα, για τα καλά και για τα ωραία.
Είναι για τις σιωπές που δεν χωράνε αλλού, για τις ανάσες που κουβαλάνε συγγνώμες, για τα χέρια που ψάχνουν στο σκοτάδι να βρουν το δικό τους κομμάτι.
Να κοιμάστε μαζί σας λέω ρε…
Γιατί η αγάπη δεν πεθαίνει από έναν καβγά.
Πεθαίνει από τις νύχτες που λείπετε ο ένας απ’ τον άλλον.
Κι εκεί, ανάμεσα στον πρώτο χτύπο της καρδιάς πριν σας πάρει ο ύπνος,
και στο πρώτο φως που μπαίνει το πρωί απ’ το παράθυρο, οι πληγές βρίσκουν τρόπο να γίνονται παρελθόν.
Και οι άνθρωποι βρίσκουν τρόπο να γίνονται “ένα” ξανά.
