Γράφει η Άρτεμις Πολυκάρπου.
Οραματίσου, λένε.. Κάτι τόσο απλό και όμως τόσο χαοτικό. Σε κάθε σκέψη βλέπεις τον αντίλαλο του μυαλού σου να θολώνει τα νερά. Αναγνωρίζεις πόσα είναι ικανός να φανταστεί και ταυτόχρονα, πόσο αυτοκαταστροφικά τους φέρεται. Μόλις αποφασίσει τι θέλει, στα γυρνάει όλα και σου λέει πως είσαι πολύ “μικρός” γι’αυτά. Γίνεται τόσο επικριτικός και αφιλόξενος. Όσο είσαι “ζωντανός”, προτιμά την αδράνεια και μόλις είναι πλέον πολύ αργά, αρχίζει ειρωνικά να σου ρίχνει ευθύνες για όσα δεν έκανες. Ακάθεκτος κάνει ένα ψυχωτικό παραλήρημα χωρίς σταματημό.
Κουβαλάμε κάτι κρυμμένα κληρονομικά, πιστεύω, μέσα στο υποσυνείδητό μας και μέσα στη βουή της καθημερινότητας, το ασυνείδητο νομίζει πως έχει τον έλεγχο. Προσπαθείς να καταλάβεις τι γίνεται και αναρωτιέσαι γιατί όλη αυτή η αναμέτρηση μοιάζει τόσο αυτοκαταστροφική. Ψάχνεις απεγνωσμένα να βρεις ένα νέο πρότυπο για να ταυτίσεις τον εαυτό σου, θες σε κάτι να μοιάζεις, γιατί μας έμαθαν να κουβαλάμε πάντα μια ταυτότητα δανεική.
Μόνο όταν αναγνωρίσεις τις ταυτότητες αυτές ως προσωρινές θα ξυπνήσεις, μέσα από την αυτοκαταστροφή σου, την δική σου μοναδική ταυτότητα! Το αληθινό σου πρότυπο είναι αυτό που επιλέγεις συνειδητά να γίνεις και είσαι έτοιμος να πληρώσεις κάθε τίμημα. Γιατί εκεί η ψυχή σου δεν σηκώνει παζάρια, γίνεται αγρίμι και κάνει σύμμαχο τον μεγαλύτερο εχθρό της. Αλίμονο στον άνθρωπο που δεν ηγείται του μυαλού του..
Μην σκας, μην κρίνεις την ημέρα από τη σοδειά που θέρισες, αλλά από τους σπόρους που έσπειρες και σήμερα. Η επιτυχία είναι επιλογή, είναι τρόπος ζωής. Πρέπει να ορίσεις τι είναι επιτυχία για σένα και να πειθαρχήσεις σ’αυτήν. Συνταγή έτοιμη δεν υπάρχει, ό,τι και να λένε. Το πιο πολύτιμο πράγμα που έχεις στα χέρια σου είναι ο χρόνος σου και το πώς επιλέγεις να τον αξιοποιήσεις. Η επιτυχία δεν συγκρίνεται, μην ξεχνάς πως μόνο εσύ την ορίζεις για τον εαυτό του και ούτε να τον αφήνεις εκτεθειμένο σε κριτικές που δεν θρέφουν τους σπόρους σου.
Και κάτι τελευταίο.. Να μην έχεις εμπιστοσύνη στη ζωή, αλλά στον εαυτό σου! Η ζωή είναι άτιμη φάρα, θέλει κουμάντο, δεν θα σου φέρει ό,τι ποθείς αν δεν πας να το φέρεις αυτοπροσώπως. Μην ρωτήσεις γιατί να τύχει αυτό σε σένα, θα το επαναλάβει μέχρι να πάρεις το μάθημα. Να συμφιλιώνεσαι με ό,τι παρέχει πρόοδο και να εστιάζεις μονάχα στο πώς να γίνεσαι καλύτερος. Ο ήρωάς σου είσαι εσύ και κανείς άλλος. Θα κουραστείς πολλές φορές, μα να έχεις μόνο υπομονή και επιμονή, κάθε σοδιά θέλει τον χρόνο της. Ποτέ κανένας σπόρος δεν αντιστέκεται σε ό,τι η ψυχή σου ποτίζει καθημερινά. Πήγαινε όσο πιο μακριά μπορείς να δεις και όταν φτάσεις εκεί, θα δεις πως τελικά μπορείς να δεις ακόμη μακρύτερα..
Υ.Γ. Κάποιος μια μέρα μού’πε «Μην απελπίζεσαι, κοίτα να μάθεις να πετυχαίνεις σε ό,τι κάνεις, η επιτυχία είναι τέχνη. Μάθε τα μυστικά της μέσα από τα δικά σου μάτια και άμα η καρδιά σου λαχταρά να βρει το πάθος της, το ταξίδι αυτό θα στο φανερώσει..»
