Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν θυμώνουν τα όνειρα που δεν διεκδικείς.. απλά, αν δεν τα διεκδικήσεις αυθόρμητα κι απόλυτα, απομακρύνονται. Κάθονται λίγο πιο πίσω, σε αφήνουν να τακτοποιείς τη ζωή σου, να βάζεις πρόγραμμα, να λες «όχι τώρα», «αργότερα», «όταν είμαι έτοιμος». Και κάποια στιγμή παύουν να σε περιμένουν.
Γιατί το όνειρο δεν είναι υπομονετικό πλάσμα. Δεν αντέχει τις εκπτώσεις, ούτε τα ναι με αστερίσκο. Δεν γεννήθηκε για να το σκέφτεσαι, αλλά για να το ζήσεις. Θέλει κίνηση. Θέλει να πας προς αυτό χωρίς κράνος ασφαλείας, χωρίς δικλείδες, χωρίς τη φωνή των άλλων στο κεφάλι σου να μετρά τις πιθανότητες.
Το αυθόρμητο δεν είναι τρέλα. Είναι ένστικτο που ακόμα δεν έχει σαπίσει. Είναι εκείνη η στιγμή που δεν ζητάς έγκριση ούτε από τον φόβο σου. Και το απόλυτο δεν είναι επικίνδυνο. Επικίνδυνο είναι το μισό. Το λίγο. Το «ας δω πώς θα πάει». Εκεί χάθηκαν οι περισσότερες ζωές, όχι στα άκρα.
Όσοι δεν διεκδικούν το όνειρό τους, συνήθως ζουν μια ζωή που δεν τους προσβάλλει. Δεν τους ενοχλεί, δεν τους ταράζει, δεν τους σηκώνει από τον ύπνο. Ζουν σωστά. Και μέσα τους κάτι μένει πάντα άγραφο. Μια φράση που δεν ειπώθηκε, μια πόρτα που δεν άνοιξε, ένα μήνυμα που δεν στάλθηκε, ένα «κι αν» που βαραίνει περισσότερο από κάθε λάθος.
Το όνειρο δεν θέλει να είσαι έτοιμος. Θέλει να είσαι αληθινός. Να πας όπως είσαι, με τις ανασφάλειες, τις ρωγμές, την αδεξιότητα. Δεν σε ανταμείβει επειδή ήσουν προσεκτικός. Σε ανταμείβει επειδή τόλμησες.
Και ναι, μπορεί να πληγωθείς. Μπορεί να πέσεις. Μπορεί να μην βγει όπως το φαντάστηκες. Αλλά θα ξέρεις. Θα έχεις υπάρξει μέσα σε κάτι που διάλεξες, όχι σε κάτι που απλώς σου συνέβη.
Γιατί στο τέλος, δεν σε στοιχειώνουν όσα έκανες. Σε στοιχειώνουν όσα φοβήθηκες να κάνεις. Κι αν δεν διεκδικήσεις αυθόρμητα κι απόλυτα το όνειρο, μην περιμένεις να ζήσεις. Θα επιβιώσεις. Και αυτό δεν ήταν ποτέ το ζητούμενο.
