Γράφει η Ντέμη Κάργατζη
Ειρωνεύομαι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και το κάνω με μεγάλη επιτυχία. Άλλοι λατρεύουν την ειρωνεία μου, γιατί επικοινωνούμε με τον ίδιο τρόπο. Άλλοι ίσως όχι και τόσο. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και σε όλους τους απανταχού ειρωνες.
Ειρωνεύομαι λοιπόν, γιατί εκείνη τη στιγμή, οποιαδήποτε άλλη απάντηση μου πέρασε από το μυαλό, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει ν’ ακουστεί. Κι αυτό όχι γιατί φοβάμαι ή δειλιαζω να πω τη γνώμη μου, αλλά γιατί βαριέμαι. Πλήττω και κουράζομαι ψυχικά. Είναι κάτι που εσύ που δεν είσαι ειρωνας δεν μπορείς να καταλάβεις. Προσπαθώντας να λογικεψεις την ειρωνεία μου, θα θεωρήσεις πως τα λεγόμενα μου στάζουν φαρμάκι και το μόνο που θα καταφέρεις είναι να εκνευριστεις. Η αλήθεια όμως είναι ότι την αυθόρμητη απάντηση μου, δεν θα την αντεχες. Εκει που η αλήθεια δε σηκώνεται γιατί είναι πικρή, η ειρωνεία μου απλά προσπαθεί να ελαφρύνει το κλίμα. Αντικαθιστά τα λόγια που εσύ δεν είσαι έτοιμος ν’ ακούσεις και προσπαθεί να σε κάνει να δεις το θέμα με περισσότερο χιούμορ και χαλαρότητα, έτσι ώστε να μη χρειαστεί να έρθει η καταστροφή.
Δες το κι απ’ την άλλη. Πριν σε ειρωνευτω, έχω φανταστεί σε fast forward όλη την εξέλιξη της συζήτησης μετά την πραγματική μου απάντηση. Έχω δει εσένα να μου αδειάζεις το ποτήρι που έχεις μπροστά σου κατάμουτρα και να φεύγεις φωνάζοντας εξαγριωμένος. Έχω δει ένα ολόκληρο καβγά, κατά τη διάρκεια του οποίου οι εννιά στις δέκα λέξεις είναι ακατάλληλες για ανηλίκους. Σε προστατεύω λοιπόν πρώτον από την ξεφτίλα και δεύτερον απ’ τον ίδιο σου τον εαυτό. Για να μη σε φέρω σε δύσκολη θέση, γιατί με το που θα πέσουν οι εντάσεις, εσύ θα σκεφτείς τα λεγόμενα μου, θα δεις ότι έχω δίκιο κι από εγωισμό και μόνο δε θα θελήσεις να το παραδεχτείς. Περίπτωση να ζητήσεις συγγνώμη δεν υπάρχει, ούτε κι εγώ βέβαια. Τέτοιες καταστάσεις προσπαθώ να αποφύγω και δεν έχω πάντα όρεξη και υπομονή για επιχειρηματολογιες και αναλύσεις.
Άλλες φορές πάλι, Ειρωνεύομαι για να μπεις στο νόημα. Δε θέλω ν’ αρχίσω να γκρινιάζω για όλα αυτά που θα ήθελα να κάνεις αλλά δεν τα κάνεις. Σου πετάω το μπαλάκι. Η ειρωνεία μου είναι σαν ένας μικρός πρόλογος. Σε προιδεαζω για το πώς νιώθω, οπότε χειρισου το όμορφα κι έξυπνα. Είναι σαν να ψάχνω να σου κρεμάσω μια ταμπέλα κι αυτή είναι η ευκαιρία σου να μου δείξεις ότι καταλαβαίνεις και με υπολογίζεις.
Όπως και να χει, η ειρωνεία μου είναι η ψυχραιμία μου. Ή ακόμα καλύτερα είναι η προσπάθεια μου να μη σε θυμώσω και να μη με θυμώσεις. Με αυτό τον τρόπο καλύπτω επιθετικοτητες και παρανοιες και μην το παίρνεις στραβά. Είναι ένα ελάττωμα, αυτό της ευαισθησίας στα νεύρα κι ένα προτέρημα, αυτό της κατανόησης του θυμού. Να τη δέχεσαι την ειρωνεία μου. Δεν είναι τόσο κακιά όσο νομίζεις.
