Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Η απόσταση. Την άκουσα να την αναφέρεις τόσες φορές που στο τέλος έγινε το άλλοθί σου. Σαν να ήταν ο μόνος λόγος που δεν έμεινες. Σαν να έφταιγε ο χάρτης, το εισιτήριο, το ρολόι. Μα στην πραγματικότητα, πάντα ήξερα την αλήθεια. Η απόσταση είναι η δικαιολογία των δειλών. Εκείνων που δεν αντέχουν να ζυγιστούν σε κάτι που ξεπερνάει την καθημερινότητα.
Ξέρεις τι είναι ο έρωτας; Είναι να βρίσκεις τρόπο. Να μη σε νοιάζει αν θα ξυπνήσεις νύχτα για να πεις μια λέξη, αν θα οδηγήσεις ώρες μόνο για ένα φιλί. Είναι να ρισκάρεις να γίνεις γραφικός, υπερβολικός, αστείος. Μα εσύ δεν το άντεξες. Ήθελες το εύκολο. Το κοντινό, το βολικό, το συνηθισμένο.
Η απόσταση ποτέ δεν είναι ανίκητη. Ό,τι αγαπάς, το πλησιάζεις. Το διεκδικείς. Το φυλάς σαν υπόσχεση. Κι αν σου φαίνεται μεγάλο το χάσμα, είναι γιατί ποτέ δεν το γέμισες με πίστη. Ποτέ δεν κατάλαβες πως τα πιο μεγάλα πράγματα θέλουν τόλμη, όχι χάρτες.
Μην πεις ξανά πως δεν γινόταν αλλιώς. Πες την αλήθεια: δεν ήθελες να προσπαθήσεις. Δεν ήθελες να παραδεχτείς πως αυτό που ζούσαμε σε τρόμαζε. Πως, αν το άφηνες να σε αγγίξει, θα έπρεπε να παραδεχτείς ότι ήσουν ευάλωτος.
Δεν θυμώνω μαζί σου. Ο καθένας αντέχει ό,τι μπορεί. Μα να ξέρεις κάτι: όταν αγαπάς, δεν μετράς αποστάσεις. Μετράς στιγμές που αξίζουν κάθε βήμα, κάθε αναμονή, κάθε πόνο. Αν δεν το κατάλαβες, τότε ίσως δεν αγάπησες ποτέ στ’ αλήθεια.
