Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Αχ τι σου κάνει αυτός ο έρωτας. Σε βρίσκει εκεί που δε τον περιμένεις, καθώς παραφυλάει στη γωνία για να κάνει μια εντυπωσιακή εμφάνιση όποτε αποφασίσει να φανεί.
Σε πιάνει στον ύπνο και σε ταρακουνάει για τα καλά μέχρι να ξυπνήσεις.
Ο έρωτας είναι στη φωνή σου, στη μορφή σου, στα μάτια σου, στο χαμόγελό σου.
Ο έρωτας είναι ότι δε μπορείς να περιγράψεις με λόγια. Δε μπορείς να πεις και πολλά. Δεν υπάρχουν λόγια τόσα για να τον περιγράψεις. Απλά νιώθεις. Νιώθεις και το δείχνεις, το μοιράζεσαι.
Εγώ όμως μόνο νιώθω. Δε ξέρω πως να στο πω, δε ξέρω πως να στο εκφράσω και δε μπορώ και να στο δείξω. Ίσως είναι τόσο νωρίς για όλα, ίσως δε θα πρεπε να θέλω, ίσως δε θα πρεπε να ονειρεύομαι.
Δεν ξέρω τι θα πρεπε να λέω, τι θα πρεπε να θέλω, αυτό που ξέρω είναι ότι αισθάνομαι. Αισθάνομαι να σε θέλω κοντά μου συνέχεια αλλά εσύ λείπεις. Είσαι μακριά μου κι εγώ απλά περιμένω. Προσμένω και ελπίζω πότε θα φανείς.
Θα θελα κάθε φορά που χτυπάει το τηλέφωνό μου να είσαι εσύ αυτός που με καλεί. Θα θελα σε κάθε ανύποπτη στιγμή να έβλεπα ένα μήνυμά σου να μου λες αν με σκέφτεσαι, πόσο σου λείπω. Θα θελα κάθε φορά που λες πως θα ήθελες να ήσουν μαζί μου να ήσουν. Να το έκανες. Να βρισκόσουν εδώ.
Έχουμε τόσα πολλά να ζήσουμε, τόσα πολλά να πούμε. Κι ας μη μπορούμε να τα διατυπώσουμε όπως θα θέλαμε. Κι ας μην υπάρχουν εξηγήσεις για όλα. Απλά θα μιλάμε. Να σε μάθω, να με μάθεις. Αφέσου.
Θέλω να σου δώσω όλα όσα σου λείπουν μα διστάζεις να ζητήσεις. Θέλω να σου δείξω ένα κόσμο που πέρα από το σκοτάδι υπάρχει ένα φως. Θέλω να είμαι εκεί πριν καν μου το λες. Θέλω να σε φροντίζω όταν όλοι οι άλλοι έχουν χαθεί από γύρω σου. Θέλω να υπάρχω στη ζωή σου απλά για να σε νοιάζομαι.
Θέλω η αγκαλιά μας να γίνει το καταφύγιο μας και η ασπίδα που θα μας προστατεύει από αυτό το κόσμο. Έλα. Δως μου το χέρι σου και πάμε να χτίσουμε έναν άλλο, δικό μας, ξεχωριστό κόσμο εκεί που όλα δε θα είναι πάντα ρόδινα μα αν μου κρατάς το χέρι θα είμαι εγώ για σένα κι εσύ για μένα κι όταν οι δύο γίνονται ένα μόνο τότε επιβιώνει ένας έρωτας.
