Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου
Τι είναι ο έρωτας; Τι είναι αυτό που τον ορίζει; Που τον κάνει τόσο σπουδαίο, ίσως και αναγκαίο, θα μπορούσα να πω, για την ανθρώπινη ψυχή; Ποια είναι αυτή η ουράνια δύναμη του, που σε κάνει να πετάς; Που σε κάνει να νιώθεις παντοδύναμος;
Μα φυσικά η αίσθηση, πως κάποιο άλλο ανθρώπινο ον, έχει αισθήματα για εσένα. Είναι η αίσθηση πως αγαπάς και αγαπιέσαι, πως είσαι ‘’τα πάντα’’ κάποιου ανθρώπου. Όλα αυτά βέβαια στο ιδανικό σενάριο πως ο έρωτας είναι αμοιβαίος.
Τι γίνεται λοιπόν εάν όλα αυτά τα σπουδαία συναισθήματα είναι μονόπλευρα; Πώς το διαχειρίζεσαι; Πώς προχωράς την ζωή σου ξέροντας πως τα μάτια για τα οποία ξαγρυπνάς δεν νιώθουν το ίδιο για εσένα;
Αυτή είναι η σκληρή πλευρά του. Αυτό είναι το πρόσωπο του έρωτα, που ποτέ κανείς μας δεν θέλει να δει. Είναι η εκδοχή που πονάει, αυτή που έχει κάνει καρδούλες να σπάσουν, μάτια να κλάψουν και ψυχές να διαλυθούν.
Εκείνη την στιγμή λοιπόν καταλαβαίνεις την σπουδαιότητα του αμοιβαίου. Καταλαβαίνεις πως τίποτα στην ζωή δεν είναι δεδομένο. Ούτε καν στον έρωτα. Τι κι αν η καρδούλα σου χτυπά δυνατά για κάποιον άλλο άνθρωπο;
Τι κι αν τα μάτια σου χάνονται σε ένα του βλέμμα; Δεν παύει εκείνος να μην νιώθει.
Όσο δύσκολο κι αν είναι, η λύση είναι μια. Μάζεψε τα κομμάτια σου και πάνε παρακάτω. Προσπάθησε να ξεχάσεις. Εξαιτίας όλων αυτών, των μη αμοιβαίων ερώτων έχει επικρατήσει η αίσθηση, πως ο έρωτας πονάει. Όχι αγαπητοί, μου δεν πονάει.
Ο έρωτας πονάει μονάχα με τον λάθος άνθρωπο. Με τον σωστό, είναι κινητήριος δύναμη. Ο σωστός άνθρωπος δεν θα σας κάνει να πονέσετε ποτέ. Θα κάνει τα μάτια σας να δακρύσουν, μοναχά από χαρά. Κύριο μέλημα του θα είναι η ευτυχία σας.
Μέσα στους τόσους λάθος ανθρώπους λοιπόν , ο σωστός θα φανεί σαν όαση στην καυτή έρημο. Σαν ουτοπία. Σαν παραμύθι, όπως εκείνα που μας έλεγαν όταν ήμασταν παιδιά. Εκείνα που στο τέλος πάντοτε ο πρίγκιπας με την πριγκίπισσα του, ζούσαν καλά κι εμείς καλύτερα.
Εν τέλη, ένας μη αμοιβαίος έρωτας μόνο καλό μπορεί να σου κάνει. Σου μαθαίνει και σου δείχνει πόσο σπουδαίος είναι ο αμοιβαίος. Στην υγεία λοιπόν, όλων εκείνων που αγαπήθηκαν πολύ και βαθιά δίχως να νιώσουν τίποτα.
