Γράφει ο Βασίλης Μανωλάκης
Ξέρεις, το μεγαλύτερο λάθος που μπορούμε να κάνουμε σε μια σχέση είναι να παρακαλέσουμε για τα αυτονόητα. Να ζητάμε εκείνα που θα έπρεπε να έρχονται αβίαστα, φυσικά, με έναν τρόπο που δεν χρειάζεται λέξεις ή εξηγήσεις. Η αγάπη δεν είναι διαπραγμάτευση· είναι ροή, κίνηση, μοίρασμα.
Δεν γίνεται να ζητιανεύεις μια αγκαλιά. Πρέπει να έρχεται από μόνη της, σαν ένα φυσικό καταφύγιο. Να σε κλείνει μέσα της, όχι γιατί στο χρωστάει, αλλά γιατί θέλει να σε νιώσει. Τα «ευχαριστώ» και οι συγγνώμες, αυτά τα μικρά, πολύτιμα πράγματα που δείχνουν πως ο άλλος σε βλέπει, πως νοιάζεται. Αυτά δεν πρέπει να τα απαιτείς. Είναι εκεί ή δεν είναι, και αν δεν είναι, τότε κάτι πιο βαθύ λείπει.
Ο έρωτας δεν σηκώνει εξηγήσεις. Αν πρέπει να ζητήσεις κομπλιμέντα, τρυφερότητα, υποστήριξη, τότε χάνεται η μαγεία. Αν χρειαστεί να πεις «γιατί δεν με στηρίζεις;», «γιατί δεν μου δείχνεις πως με θέλεις;», τότε το παιχνίδι έχει αρχίσει να τελειώνει. Γιατί η αληθινή αγάπη δεν έχει ανάγκη από τέτοιες κουβέντες. Τις πράξεις τις βλέπεις, τις νιώθεις. Δεν χρειάζεται να τις κυνηγήσεις.
Όταν αρχίζεις να παρακαλάς, η σχέση παύει να είναι σχέση και γίνεται συμβιβασμός. Γίνεται μια προσπάθεια να κρατήσεις κάτι που έχει ήδη αρχίσει να διαλύεται. Και όσο κι αν πονάει να το παραδεχτείς, εκείνη η στιγμή που ζητάς τα αυτονόητα είναι κι εκείνη που πρέπει να δεις την αλήθεια κατάματα. Ίσως δεν υπάρχει πια τίποτα να διεκδικήσεις.
Γιατί, ξέρεις, η αγάπη και ο έρωτας δεν είναι κάτι που πρέπει να πιέσεις να συμβεί. Είναι εκεί όταν η καρδιά σου γεμίζει χωρίς να το προσπαθήσεις. Όταν το φιλί έρχεται αυθόρμητα, όταν η αγκαλιά σου προσφέρει ηρεμία, όταν τα μάτια του άλλου σου λένε περισσότερα από όσα θα μπορούσαν ποτέ οι λέξεις. Αν αυτά λείπουν, τότε δεν μένει τίποτα να ζητήσεις.
Γι’ αυτό μην παρακαλάς. Μην ζητιανεύεις το αυτονόητο. Η αγάπη, όταν είναι αληθινή, δεν έχει ανάγκη από εκκλήσεις. Έρχεται, μένει και γεμίζει κάθε κενό χωρίς να τη διεκδικήσεις. Και αν δεν έρχεται; Τότε, ίσως είναι ώρα να φύγεις.
