Γράφει η Ιωάννα Παυλίδου
Αν έμαθες κάτι ως τώρα, είναι αυτό:
Η αγάπη δεν χρειάζεται GPS.
Ξέρει πάντα πού μένεις.
Ξέρει πού πονάς, πού ελπίζεις, πού φοβάσαι.
Κι αν θέλει, θα έρθει. Θα διασχίσει απόσταση, χρόνο, σιωπές, εγωισμούς. Θα σε βρει.
Αν δεν ήρθε;
Δεν χάθηκε στον δρόμο.
Απλώς… δεν ήθελε αρκετά.
Πόσες φορές δικαιολόγησες την απουσία κάποιου λέγοντας “δεν ήξερε”, “δεν μπορούσε”, “δεν το κατάλαβε”;
Κι όμως, οι άνθρωποι ξέρουν.
Καταλαβαίνουν πολύ καλά πότε τους θέλεις.
Κι αν θέλουν κι εκείνοι, απλώς έρχονται.
Το να νοιάζεσαι δεν θέλει τεράστιες πράξεις. Θέλει παρουσία.
Μια απλή φράση, ένα μήνυμα, μια μικρή κίνηση που λέει “σε βλέπω, είμαι εδώ”.
Αλλά αν χρειάζεται να φωνάξεις για να σ’ ακούσει, τότε δεν είναι αγάπη.
Είναι ανασφάλεια.
Είναι ανάγκη.
Η αγάπη δεν σε κάνει να κυνηγάς.
Σε κάνει να χαμογελάς όταν την βλέπεις να έρχεται χωρίς να χρειάστηκε να εξηγηθείς.
Δεν χρειάζεται κόλπα, στρατηγικές ή αναλύσεις.
Αν κάτι σε εξαντλεί, δεν είναι αγάπη.
Αν κάτι χρειάζεται να παρακαλάς γι’ αυτό, δεν είναι δικό σου.
Αν κάτι χάθηκε χωρίς εξήγηση, κράτα μόνο ένα πράγμα στο μυαλό σου:
δεν ήθελε να σε βρει.
Και μη στεναχωριέσαι.
Αν υπάρχει εκεί έξω κάποιος που κρατάει την αγάπη όπως την αξίζεις, θα έρθει.
Όχι όταν του το ζητήσεις. Όχι όταν εσύ σπάσεις.
Θα έρθει όταν είναι έτοιμος να την κουβαλήσει.
Και τότε… δεν θα χρειαστείς καν GPS.
