Γράφει η Έλενα Δημάκη
Η αγάπη δεν έρχεται με manual. Δεν έχει οδηγίες, δεν έχει βήματα, δεν έχει “αν κάνεις αυτό, θα σου έρθει εκείνο”.
Έρχεται απροειδοποίητα. Με δύναμη. Με τρικυμίες. Και με ανοιχτές πληγές που δεν ξέρεις καν πώς άνοιξαν.
Δεν σου λέει κανείς πως, όσο αγαπάς, θα ματώνεις. Ότι κάποια “σ’ αγαπώ” θα σε γονατίσουν.
Ότι μπορεί να δώσεις όλα σου τα σωστά σε έναν λάθος άνθρωπο. Και να μείνεις εκεί. Να επιμένεις.
Όχι γιατί είσαι αφελής. Αλλά γιατί έτσι είναι η αγάπη. Σου μαθαίνει με τον δύσκολο τρόπο.
Κι όταν όλα τελειώσουν;
Δεν έχει “undo”, δεν έχει restart. Έχει μόνο εσένα. Να μαζεύεις τα κομμάτια σου. Να λες “δεν πειράζει”, ενώ πειράζει.
Να κάνεις πως συνεχίζεις, ενώ κάθε βήμα σου φωνάζει το όνομα του άλλου.
Η αγάπη δεν σου διδάσκει μόνο να αγαπάς.
Σου μαθαίνει να επιβιώνεις όταν όλα καταρρέουν.
Σου μαθαίνει πώς να θεραπεύεις εσύ τον εαυτό σου.
Πώς να κλείνεις πληγές χωρίς να ρωτάς γιατί άνοιξαν.
Και ξέρεις ποιο είναι το πιο παράδοξο;
Ότι όσο και να πληγωθείς, αν αγαπήσεις αληθινά μία φορά…
Δεν θα φοβάσαι την αγάπη. Θα φοβάσαι να τη χάσεις.
Γιατί η αγάπη – η αληθινή – δεν χαρίζεται, δεν προσφέρεται σε safe zone.
Σου φωνάζει «Έλα».
Χωρίς δίχτυ ασφαλείας.
Κι εσύ, αν είσαι αληθινός, απαντάς:
«Πάμε».
