Γράφει η Χριστίνα Μανωλά
Μας αρέσει να μιλάμε για αρχές και τέλη.
Για το πώς όλα ξεκινούν με βλέμματα που υπόσχονται, με λέξεις που χαράζονται βαθιά, με αγγίγματα που ηλεκτρίζουν το δέρμα.
Και μετά, όταν όλα καταρρέουν, ψάχνουμε να βρούμε το ακριβές σημείο όπου κάτι έσπασε. Το τέλος, την τελική πράξη, την τελευταία κουβέντα που έκλεισε οριστικά το κεφάλαιο.
Αλλά η αλήθεια είναι πως η αγάπη δεν έχει αρχή και τέλος.
Έχει αδιέξοδα.
Έχει δρόμους που νομίζαμε πως θα μας οδηγήσουν κάπου, αλλά μας άφησαν να περιπλανιόμαστε στο ίδιο σημείο.
Έχει αλήθειες που δεν τολμήσαμε να πούμε, φόβους που προσποιηθήκαμε πως δεν υπήρχαν, στιγμές που έπρεπε να αποχωρήσουμε, αλλά μείναμε λίγο ακόμα, λίγο παραπάνω, μέχρι που δεν υπήρχε πια τίποτα να σωθεί.
Και μετά, έρχονται οι απαντήσεις.
Οι εξηγήσεις που τότε δεν βρήκαμε, αλλά τώρα τις βλέπουμε ξεκάθαρα.
Οι σκέψεις που κάναμε πολύ αργά, όταν πλέον δεν είχαν σημασία.
Η κατανόηση που έρχεται όταν όλα έχουν ήδη τελειώσει.
Μα αυτό είναι το σκληρό κομμάτι της αγάπης: δεν καταλαβαίνεις πάντα τα “γιατί” όταν τα χρειάζεσαι.
Τα καταλαβαίνεις όταν έχουν πάψει πια να σε βοηθούν.
Όταν η ιστορία έχει κλείσει και το μόνο που σου μένει είναι τα συμπεράσματα μιας διαδρομής που δεν άλλαξε τίποτα, παρά μόνο εσένα.
