Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Υπάρχουν ιστορίες που ξεκινούν χωρίς να ξεκινήσουν ποτέ πραγματικά.
Δεν έχουν ημερομηνία πρώτης συνάντησης, ούτε φωτογραφίες από καλοκαίρια, ούτε τραπέζια γεμάτα κοινές αναμνήσεις. Δεν έχουν τη βεβαιότητα που δίνουν τα απλά πράγματα. Ένα άγγιγμα, μια πόρτα που ανοίγει, μια φωνή που ακούγεται. Κι όμως, υπάρχουν ιστορίες που χτίζονται αλλιώς. Με λέξεις. Με αναμονή. Με απουσίες που βαραίνουν περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε.
Υπάρχουν δύο άνθρωποι που μπορεί να μην έχουν μοιραστεί ακόμη τον ίδιο χώρο, αλλά έχουν μοιραστεί κάτι δυσκολότερο. Χρόνο. Τον χρόνο της προσμονής. Τον χρόνο των αναβολών. Τον χρόνο των “λίγο ακόμα” που επαναλαμβάνονται μέχρι να γίνουν τρόπος ζωής.
Κάπου εκεί γεννιέται μια παράξενη ένταση.
Γιατί όταν δεν μπορείς να αγγίξεις τον άλλον, μαθαίνεις να τον αισθάνεσαι αλλιώς. Από τον τρόπο που γράφει το όνομά σου. Από το πώς λέει “πρόσεχε”. Από ένα “μου λείπεις” που εμφανίζεται ξαφνικά μέσα σε μια δύσκολη μέρα. Από το “καλημέρα” που γίνεται μικρή απόδειξη πως, παρά τη σιωπή, η σύνδεση υπάρχει ακόμα.
Οι περισσότεροι πιστεύουν πως η ένταση γεννιέται μόνο στην παρουσία. Στο βλέμμα που δε λέει να σε αφήσει, στο φιλί που αργεί να έρθει, στην ανάσα που πλησιάζει. Ίσως. Αλλά υπάρχει και μια άλλη ένταση πιο υπόγεια και πιο ανθεκτική. Εκείνη που δημιουργείται όταν δύο άνθρωποι θέλουν ο ένας τον άλλον και η ζωή επιμένει να τους κρατά σε απόσταση.
Είναι η ένταση όσων δεν έγιναν ακόμη.
Των αγγιγμάτων που περιμένουν τη στιγμή τους. Των συζητήσεων που θα ήταν αλλιώς αν γίνονταν πρόσωπο με πρόσωπο. Της σιωπής που τώρα χωρά σε μια οθόνη, αλλά κάποτε θα χωρέσει ανάμεσα σε δύο σώματα που δε θα χρειάζονται πια λέξεις.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο δυνατό είδος συναισθήματος. Εκείνο που δεν έχει καταναλωθεί.
Γιατί όσα εκδηλώνονται εύκολα, καμιά φορά τελειώνουν γρήγορα. Μα όσα μένουν και ωριμάζουν μέσα στον χρόνο αποκτούν βάθος. Μαθαίνουν υπομονή. Μαθαίνουν αντοχή. Μαθαίνουν να υπάρχουν ακόμη κι όταν δεν έχουν επιβεβαιωθεί.
Δεν ξέρω αν όλες αυτές οι ιστορίες δικαιώνονται. Ξέρω όμως πως όσοι έχουν ζήσει μια τέτοια αναμονή δε μένουν ίδιοι.
Γιατί κάποιος μπορεί να σου λείψει πριν τον αγγίξεις.
Και μπορεί να τον αγαπήσεις πριν υπάρξει ποτέ μια κανονική αρχή.
