Γράφει η Αγγελική Μεταξά
Έρωτας είναι να με κοιτάς και να χάνεται η λογική. Να μου χαμογελάς κι εγώ να ξεχνάω πώς αναπνέω. Να μπερδεύω τα λόγια μου και να κοκκινίζω σαν έφηβη που έπιασε τον εαυτό της να σε σκέφτεται ξανά και ξανά.
Δεν είναι τα μεγάλα λόγια, ούτε οι βαρύγδουπες υποσχέσεις. Δεν είναι το να παλεύεις για να κρατήσεις κάτι ζωντανό, ενώ όλα γύρω σου προσπαθούν να το γκρεμίσουν. Ο έρωτας είναι αυτό το απλό, το ακατέργαστο. Να μου χαμογελάς και να νομίζω ότι είμαι ο πιο τυχερός άνθρωπος στον κόσμο.
Ξέρεις κάτι; Το χαμόγελό σου έχει εκείνη τη δύναμη που κάνει το χάος να μοιάζει με μουσική. Το βλέμμα σου έχει την ικανότητα να σβήνει όλες τις αμφιβολίες και να γεμίζει τον χώρο με φως. Κι εγώ; Κολλάω πάνω σου σαν πεταλούδα που δεν φοβάται να καεί, γιατί αυτό το φως αξίζει κάθε ρίσκο.
Κάποιοι λένε πως ο έρωτας είναι πάθος, φλόγες και ένταση. Ναι, ίσως είναι κι αυτό. Αλλά εγώ τον έρωτα τον έμαθα από το χαμόγελό σου. Από εκείνο το μισό χαμόγελο που σκάει στα χείλη σου όταν προσπαθείς να φανείς σοβαρός και δεν τα καταφέρνεις. Από εκείνο το αδέξιο χαμόγελο όταν λες κάτι και αμέσως μετά με κοιτάς για να δεις αν γελάω.
Έρωτας είναι να με αγκαλιάζεις χωρίς να χρειάζονται λόγια. Να είμαστε σιωπηλοί και να γεμίζει ο χώρος με αυτή την περίεργη οικειότητα που κανείς άλλος δεν μπορεί να καταλάβει. Να με φιλάς σαν να είναι η τελευταία φορά, κι εγώ να χάνω κάθε αίσθηση του χρόνου και του χώρου.
Όταν μου χαμογελάς, όλα μοιάζουν απλά. Κι ας είναι όλα γύρω μας ένα μπερδεμένο κουβάρι, εγώ νιώθω ότι θα τα καταφέρουμε. Γιατί; Γιατί ο έρωτας είναι να βλέπεις τον άλλον και να λιώνεις, να μην χρειάζεται να εξηγήσεις τίποτα, να μην χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα.
Και να σου πω κάτι; Μπορεί να έχουμε περάσει από φωτιές και καταιγίδες. Μπορεί να έχουμε σπάσει, να έχουμε χαθεί και να έχουμε ξαναβρεθεί. Αλλά όσο μου χαμογελάς έτσι, ξέρω ότι τίποτα δεν είναι χαμένο. Ξέρω ότι ακόμα κι αν τα βήματά μας μπλέκονται, εγώ θα βρίσκω πάντα τον δρόμο μου προς εσένα.
Έρωτας είναι να μου χαμογελάς… και να ξέρω ότι ό,τι κι αν γίνει, αυτή η στιγμή είναι αληθινή. Κι αν αύριο όλα αλλάξουν, αν τα πάντα διαλυθούν, εγώ θα θυμάμαι το χαμόγελό σου σαν το πιο όμορφο πράγμα που μου συνέβη ποτέ.
Γιατί τελικά, έρωτας είναι να μου χαμογελάς… κι εγώ να ξεχνάω να αναπνέω.
