Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Στο τέλος, μένει η αγάπη που ένιωσες. Ο έρωτας που μοιράστηκες.
Κι όπως πάντα σε συγχώρεσα. Κι όπως πάντα στο τέλος έμεινε κι ένα χαμόγελο μαζί με τη σιωπή.
Τι πράγμα κι αυτό να τα λες όλα μ’ένα χαμόγελο και μια σιωπή;
Σαν να βουβαίνονται οι λέξεις και να μην βρίσκουν το δρόμο για να βγουν.
Τι άλλο να πούμε τώρα που μας κάλυψε η σιωπή κορίτσι μου;
Δεν προδόσαμε ποτέ ο ένας τον άλλο. Γιατί ποτέ δεν δεσμεύτηκες σε τίποτα. Ποτέ δεν υποσχέθηκες τίποτα.
Προδότης ο καθένας του εαυτού του και των κρυφών του επιθυμιών και μόνο.
Προδότης των προσευχών μου, προδότης και των προσδοκιών μου.
Προδότης του εαυτού μου που πίστευα πως θα ξεχαστείς αυτή τη φορά εδώ. Θα περάσει ο καιρός και δεν θα θυμάσαι πώς είναι να πετάς μακριά.
Έφτιαξα ένα λήθαργο από αγκαλιές και χάδια. Φιλιά και αγγίγματα.
Έχτισα την ασφάλεια που ήξερα πως αναζητάς. Και πίστεψα πως ξεχάστηκες αυτή τη φορά, εδώ, σ’εμένα.
Λάθος μου.
Για όσα ήμουν, ήθελες να ήσουν αλλά δεν προσπάθησες ποτέ να γίνεις.
Ένα εγώ, δίχως εσύ. Για έναν άδειο ορίζοντα.
Δεν ξέρω αν είναι αυτό το λάθος μου ή που ποτέ δεν θα πάρω το κρυμμένο κλειδί από το χαλάκι και θα μπορείς να ξαναμπείς..
Κι εσύ, ένα αίνιγμα δίχως λύση, θα είσαι πάντα εκείνο το κορίτσι, το παράδειγμα έρωτα, προς αποφυγή!
