Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Μπορεί να φύγεις. Μπορεί να φύγω.
Να τραβήξουμε δρόμους που δεν θα τέμνονται πια,
να κάνουμε πως προχωράμε.
Μπορεί να γελάσεις με άλλον. Μπορεί να μ’ αγκαλιάσει άλλη.
Αλλά μέσα μας, το δικό μας κομμάτι… θα ψάχνει συνέχεια χώρο.
Δεν είσαι κάτι που ξεγράφεται.
Δεν είμαι κάποιος που ξεπλένεται.
Όσο κι αν αλλάξεις σεντόνια, όσο κι αν αλλάξω σώματα.
Η μυρωδιά σου θα καίει ακόμα στον αέρα.
Τα σημάδια σου θα γράφουν πάνω μου. Όχι στο δέρμα. Στο μέσα μου.
Μπορεί να ξεγελαστούμε.
Να πιστέψουμε πως ξεχάσαμε.
Αλλά θα έρθει ένα τραγούδι. Μια νύχτα πιο σκοτεινή από τις άλλες.
Ένα μήνυμα που δεν λέει τίποτα.
Και ξαφνικά, θα θυμάσαι.
Θα θυμάμαι.
Θα ψάχνεις τα μάτια μου σε ξένα βλέμματα.
Θα ψάχνω το στόμα σου σε άλλα φιλιά.
Θα ψάχνουμε ο ένας τον άλλον σε ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα για ποιον πόλεμο μιλάμε.
Γιατί εγώ κι εσύ…
Δεν τελειώσαμε.
Απλώς σταματήσαμε.
Και αυτό δεν είναι το ίδιο.
Όπου κι αν πας, θα κουβαλάς κάτι από μένα.
Κι όπου κι αν πάω, θα αφήνω κάτι από σένα.
Μπορεί να μην είμαστε.
Αλλά πάντα… θα λείπουμε.
