Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός.
Πόσο μου αρέσει να κάνω τον ανίδεο.
Να με βλέπουν όλοι στην άγνοια κι εγώ να τους περιμένω στην έξοδο κάνοντας τσιγάρο.
Μπορώ να κάνω πολλα ίσως όμως να μην κάνω και τίποτα.
Είναι όμορφο να ονειροπουλουν μέσα στην ζωή μου και να εικάζουν με δήθεν πράξεις και συναισθήματα που δεν ανασαναν ποτέ.
Το πιο εύκολο, λέξεις οι οποίες ξεγλιστρούν αβίαστα απο τα χείλη και ματώνουν ένα ασαρκο γιατί.
Άνθρωποι όμως.
Πάντα έτσι ήταν, ζηλεύουμε τις ζωές των ανθρώπων που μας περιστοιχίζουν και κλέβουμε ότι δεν καταφέραμε να αποκτήσουμε.
Κανείς δεν θα μπει στην διαδικασία να σκεφτεί, φτάνει που θα έχει χτίσει στο πρόσωπό του μια ιδέα πολύ μεγάλη για εκείνο που δεν συνεβει ποτέ.
Κι εγώ θα πρέπει να το δεχτώ.
Εγω θα πρέπει να σιωπήσω.
Γιατί αν μιλήσω, αυτά που θα πω δεν θα αρέσουν.
Οπότε δέχομαι τα πάντα, απλά μην βρεθείς στον δρόμο μου, γιατί μια απλή σου βόλτα, θα καταλήξει σε αδιέξοδο.
Μάθε να αντιμετωπίζεις τις αλήθειες με αλήθειες, και όχι με ότι θα ήθελες προσδοκώντας το ανέφικτο.
Συνεχίζουμε να αρεσκόμαστε στα ψέματα των άλλων, και το μεγαλύτερο ψέμα είμαστε εμείς που τα δεχόμαστε.
LoveLetters
