Γράφει η Κική Μαυράκη
Με είπανε δύσκολη.
Επειδή δεν χαμογέλασα σε κάτι που δεν με ακούμπησε.
Επειδή δεν συγκινήθηκα με ψίχουλα προσοχής.
Επειδή δεν είπα “ναι” σε ό,τι δεν άξιζε ούτε το “ίσως”.
Με είπανε απρόσιτη.
Επειδή δεν έπεσα με την πρώτη ματιά.
Επειδή δε γοητεύτηκα από επιφανειακά λόγια και όρκους χωρίς ρίζες.
Επειδή προτιμώ τη σιωπή, παρά την ψεύτικη συντροφιά.
Δεν είμαι δύσκολη.
Είμαι γυναίκα που ξέρει τι θέλει.
Που έχει μάθει να αγαπά τον εαυτό της αρκετά ώστε να μη δέχεται τίποτα λιγότερο απ’ αυτό που της αξίζει.
Που έχει πληρώσει το τίμημα του να «χωρέσει» σε λάθος ανθρώπους, και πια δεν κάνει εκπτώσεις.
Δεν με αφορά το λίγο.
Ούτε το μέτριο.
Ούτε το “να δούμε πώς θα πάει”.
Με αφορά το αληθινό.
Το βαθύ.
Το “είμαι εδώ και δεν φεύγω με τον πρώτο φόβο”.
Αν σε τρομάζει αυτό, δεν πειράζει.
Δεν είναι για όλους οι άνθρωποι που λάμπουν εκ των έσω.
Που δεν παίζουν ρόλους.
Που δεν χαμηλώνουν τον πήχη για να γίνουν αποδεκτοί.
Δεν είναι εγωισμός.
Είναι αυτοσεβασμός.
Δεν είναι πως είμαι δύσκολη.
Είναι πως έμαθα πια να αναγνωρίζω πού δεν χωράω.
Και να μη σπάω άλλο τον εαυτό μου για να στριμωχτώ σε χαμηλά standards.
