Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Δεν έκατσα ποτέ να μετρήσω τι κουβαλάς. Δεν άνοιξα παλιά τεφτέρια να δω πόσοι πέρασαν, τι άφησαν, τι πήραν. Δεν με αφορά.
Ό,τι έγινε πριν από μένα, δεν είναι δική μου υπόθεση.
Εγώ ήρθα για όσα μπορούμε να χτίσουμε από εδώ και πέρα.
Κι όταν σε είδα, δεν αναρωτήθηκα αν ταιριάζουμε στα “πρέπει”.
Αναρωτήθηκα μόνο αν αντέχεις να ζήσεις κάτι αληθινό.
Κάτι που δεν φοβάται να λερωθεί με συναίσθημα.
Κάτι που δεν ψάχνει να είναι τέλειο, αλλά αληθινό μέχρι το κόκκαλο.
Δεν σου ζήτησα τίποτα παραπάνω απ’ αυτό: να είσαι εκεί. Παρούσα.
Με την ψυχή σου ανοιχτή και το βλέμμα σταθερό.
Όπως είμαι κι εγώ.
Δεν έκανα τον τέλειο. Ούτε τον σκληρό.
Ξεγυμνώθηκα. Με όλα μου. Τα ωραία και τα δύσκολα.
Κι ακόμα εδώ είμαι.
Δεν ψάχνω για το ιδανικό, ξέρεις.
Ψάχνω για σένα.
Με τα χέρια σου όταν με αγκαλιάζεις. Με τα μάτια σου όταν με κοιτάς σαν να είμαι το μόνο που υπάρχει.
Με τα φιλιά σου που με κάνουν να ξεχνάω και το όνομά μου.
Μα πάνω απ’ όλα, με αυτό που γίνομαι όταν είμαι μαζί σου: καλύτερος.
Είμαστε η εξαίρεση. Όχι γιατί είμαστε τέλειοι. Αλλά γιατί δεν φοβηθήκαμε να είμαστε αληθινοί.
Σε έναν κόσμο που τα έχει όλα επιφανειακά, εμείς το ζούμε στα βαθιά.
Κι αν θες να ξέρεις τι μου λείπει περισσότερο…
Είναι η στιγμή που τα λόγια τελειώνουν, κι έρχεσαι εσύ.
Χωρίς πολλά. Μόνο με εκείνα τα χείλη που μου κόβουν τη μιλιά.
Έλα.
Εγώ εδώ είμαι.
Δίπλα σου.
Και μέσα σου.
Αληθινά.
