Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Ο έρωτάς μου για σένα δεν εξηγείται. Δεν μπορώ να τον χαρτογραφήσω, να τον αναλύσω, να τον χωρέσω σε λέξεις. Δε γεννήθηκε μέσα σε λογικές επιλογές, σε λίστες με “πρέπει” και “σωστά”. Δεν προέκυψε επειδή έβγαζε νόημα. Ίσα-ίσα. Δεν έβγαζε απολύτως κανένα.
Αρχίζει εκεί που σταματά η λογική. Εκεί που δεν μπορώ να πείσω τον εαυτό μου να με προστατέψει. Εκεί που δεν υπάρχουν εξηγήσεις, παρά μόνο ένστικτα, παλμοί, επιθυμία.
Εκεί σε ερωτεύτηκα.
Σε ερωτεύτηκα σε στιγμές που δεν έπρεπε να αισθάνομαι τίποτα. Σε βλέμματα που ψάχνω, σε λέξεις που ειπώθηκαν χωρίς δεύτερη σκέψη. Κι όμως, εγώ τις κράτησα. Τις ένιωσα. Τις έκανα μνήμη.
Αν κάποιος μου ζητούσε να εξηγήσω “γιατί εσύ”, δε θα μπορούσα. Δεν υπάρχει λίστα με επιχειρήματα. Δε σε ερωτεύτηκα επειδή ταιριάζουμε τέλεια. Σε ερωτεύτηκα γιατί κάτι σε σένα με τραβάει εκεί που δεν έχω ξαναπάει. Σε σημεία του εαυτού μου που δεν είχα ανακαλύψει. Σε συναισθήματα που κοιμόντουσαν μέσα μου και τώρα ουρλιάζουν.
Όταν σε σκέφτομαι, δεν υπάρχει λογική. Δεν υπάρχει “πρέπει να το ελέγξω”, δεν υπάρχει “πάρε απόσταση να το δεις καθαρά”. Δε θέλω να το δω καθαρά. Θέλω να το νιώθω.
Να σε νιώθω.
Να χάνομαι στη φωνή σου, να αναστατώνομαι με ένα μήνυμά σου, να διαλύομαι με μια αδιαφορία σου και να ξαναγεννηθώ με ένα βλέμμα. Ποιος λογικός άνθρωπος το δέχεται αυτό;
Κι όμως, εδώ είμαι. Χωρίς λογική, χωρίς άμυνες. Και σε θέλω. Όχι όπως θέλεις κάτι που σε βολεύει, αλλά όπως θέλεις κάτι που δεν μπορείς να αποφύγεις. Που σε ξεπερνά.
Ο έρωτάς μου για σένα δεν είναι τακτοποιημένος. Δεν είναι προβλέψιμος. Δεν είναι εύκολος. Είναι ανεξήγητος και απόλυτος. Είναι σαν μια φωτιά που δε ζητά την άδειά μου για να καίει.
Αλλά είναι αληθινός.
Κι αν με ρωτήσεις πού οδηγεί όλο αυτό, θα σου πω “δεν ξέρω”. Δε θέλω να ξέρω. Δε χρειάζεται να ξέρω. Γιατί εγώ ήδη βρίσκομαι εκεί. Πέρα από τα όρια της λογικής. Κι εκεί, όλα είναι πιο έντονα, πιο επικίνδυνα, πιο ζωντανά.
Εκεί είσαι εσύ.
Εκεί είμαι εγώ.
Εκεί είμαστε εμείς.
Και να σου πω κάτι;
Δεν το φοβάμαι αυτό.
Δε με τρομάζει που δεν ξέρω πού πηγαίνει.
Με τρομάζει μόνο η ιδέα να μην το ζήσω.
Γιατί αν είναι να καώ, θέλω να καώ από κάτι αληθινό.
Οπότε όχι. Δε ζητάω λογική.
Ζητάω εσένα.
Ακατέργαστο. Ωμό. Επικίνδυνο. Πραγματικό.
Κι αν είναι να χαθώ,
να χαθώ σε σένα. Συνειδητά.
Γιατί ο έρωτας αυτός…
ή θα είναι τα πάντα,
ή τίποτα απολύτως.
