Γράφει η Άννα Παπαϊωάννου
Δεν σταματάει ο κόσμος επειδή κουράστηκες.
Δεν παγώνει ο χρόνος για να σου δώσει ένα λεπτό παραπάνω να σταθείς.
Δεν μαλακώνει η ζωή όταν λυγίζεις.
Αντίθετα, εκεί σφίγγει.
Κι εσύ, παίρνεις μια ανάσα.
Όχι γιατί ηρέμησες.
Όχι γιατί πέρασε.
Αλλά γιατί πρέπει να συνεχίσεις.
Γιατί ακόμα κι όταν όλα μέσα σου φωνάζουν να σταματήσεις, υπάρχει μια φωνή, μικρή και πεισματάρα, που σου λέει “προχώρα”.
Έστω και με τρέμουλο στα γόνατα.
Έστω και με μάτια που δεν βλέπουν από τα δάκρυα.
Έστω και με καρδιά που έχει ξεχάσει πώς είναι να χτυπά χωρίς πόνο.
Και προχωράς.
Μια ανάσα τη φορά.
Μια μέρα τη φορά.
Μέχρι που κάποια στιγμή, χωρίς να το καταλάβεις, εκείνη η ανάσα δεν θα είναι για να συνεχίσεις. Θα είναι γιατί επιτέλους ησύχασες.
Αλλά μέχρι τότε, θα σε κρατάνε αυτές οι ανάσες-γέφυρες.
Που σε περνάνε από την άκρη του “δεν αντέχω άλλο” μέχρι το “άντεξα και σήμερα”.
Μην περιμένεις να είναι όλα καλά για να πάρεις ανάσα.
Μην περιμένεις να σταματήσει ο πόνος για να ξανασταθείς στα πόδια σου.
Μην περιμένεις από κανέναν να σε σώσει.
Σώσε εσύ τον εαυτό σου.
Μια ανάσα τη φορά.
